Ooit zocht Mat Sweet de stilte op voor het creëren van zijn infernale songs over duisternis en onheil. Boduf Songs stond gelijk aan donkere krochten en gefluisterde bezweringen; krakende gitaarlijnen en schaarse percussie waren de enige klankkleuren die Sweets koortsdromen mochten begeleiden. Plots slopen er echter subtiele verschuivingen in het palet en weerklonk er al eens een helderder geluid, banjo, piano of zowaar drum.
This Alone Above All Else In Spite Of Everything (2010) brak de mal door verschillende instrumenten maar ook electro en zelfs enige uitbarstingen in de plaat te smokkelen. Het is een pad dat Sweet verder bewandelt op het al even eclectische maar daardoor net zo boeiende (voor wie moeite doet) Burnt Upon Re-Entry. Fans van het eerste uur die blijven zweren bij het schuifelend geluid van Boduf Songs worden slechts met mondjesmaat bediend, want op enkele flarden song na opteert Sweet voor een veel complexer geluid waarbij rockende uitbarstingen en ondersteunende electro integraal deel uitmaken van de songs.
Een eerste statement volgt meteen in “Fiery The Angels Fell” dat start als een klassiek Boduf Songs-nummer maar al na anderhalve minuut de aanzet tot een uitbarsting geeft die uitmondt in een broeierige inkleuring die de verdere song bepaalt. Met “A Brilliant Shaft Of Light From Out Of The Night Sky” wordt weliswaar gas teruggenomen, maar door de song onder te dompelen in een kille rocksfeer blijft Boduf Songs mijlenver van zijn eerste platen terwijl hij toch eenzelfde onbehagen weet op te roepen. De ontregelende soundscape “The Gateway Sound” vormt de perfecte epiloog annex overgang naar “Song To Keep Me Still” dat de oude bezwering koppelt aan het nieuwe geluid (inclusief de electrotoets) en zo de perfecte synthese vormt van Boduf Songs’ evolutie doorheen zijn albums.
De toon is gezet want ook “Everyone Will Let You Down In The End” (Sweet is nog steeds geen vrolijke Frans) dat volgt op het ontregelende, met electro doordrenkte “Vermin, Rend Thy Garments” laat zich na een zachte start ontbolsteren tot een repetitieve rocksong die snijdende gitaren en (finaal) donderende drums toelaat. “Long Divider” en “Drexelius Sick Man Quarles Emblemes Closed Heaven” nemen echter gas terug waarbij in het bijzonder die laatste zich laat kennen als een ontregelende technosong inclusief pulserende beat. Het afsluitende “Oh My Overlord” gaat nog verder en is de facto niet meer dan een soundscape die zich onbehaaglijk tegen de luisteraar aanschuurt.
Tussen beide soundscapesongs zitten echter “Between The Pallisades” en “Maggot Ending”, waarvan eerstgenoemde dankzij heldere gitaaraanslagen een dromerig web weeft waarbinnen Sweet zijn gifzinnen fluistert alvorens in de tweede helft (rond de derde minuut) de hardere gitaren om te gorden en het stevigere dronewerk ertegenaan te gooien. “Maggot Ending” opteert daarentegen voor aanslepende gitaarlijnen en een sfeervolle onderbouwing die zich volledig in het verleden plaatst zonder daar een contrasterende tweede helft tegenover te plaatsen. Het lijkt wel alsof Sweet de oude fans wil belonen voor het feit dat ze zolang in zijn nieuwe wereld meegereisd hebben door nog eenmaal een nostalgische blik op het verleden te werpen.
Burnt Up On Re-Entry blijft een klassieke Boduf Songs-plaat in die zin dat ze zwaar inzet op sfeer en onbehagen. Een belangrijk verschil schuilt in de aflevering die opvallend harder en gevarieerder is dan op de vorige platen, want ook al experimenteerde Sweet in 2010 al met verschillende klankkleuren, zo drastisch als op dit album gebeurde het niet eerder. Meer dan ooit tevoren lijkt Sweet besloten te hebben zijn verschillende persoonlijkheden (naast Boduf Songs bracht hij onder andere pseudoniemen meer electro en doomgeoriënteerde muziek uit) te incorporeren onder één noemer, niet geheel ontoevallig deze waarmee hij het meeste naam maakte. Het is evenwel een kniesoor die daar om zal malen, want het is net door zijn brede smakenpalet te omarmen dat Sweet Boduf Songs nieuwe adem- en beweegruimte gegeven heeft. De steen der wijzen heeft hij niet gevonden, maar het is niet al klatergoud dat blinkt.
