Boduf Songs :: Lion Devours Sun

Alchemisten brouwden in hun donkere kelders de vreemdste brouwsels, in de hoop het levenselixir of de steen der wijzen te vinden. De wetenschap verdrong hen langzaam maar zeker en de occulte en duistere kamers werden klinische, witte labo’s, ontdaan van romantiek.

Toch weerklinken nu en dan nog echo’s van deze diabolische kruidenbrouwers die ronddwalen in lang vergeten gefluisterde geheimen en half vergane manuscripten. De wereld mag dan wel allang verder gegaan zijn, voor deze bezweerders is het boek van de natuur nog lang niet uitgeplozen, noch zal dit boek ooit zijn geheimen prijsgeven in steriele kamers waar geleerde hoofden verdwalen in hun eigen kennis, verlicht als ze zijn door koude tl-lampen in plaats van door de gloed van helverlichte vlammen die eeuwig branden.

In de hellegloed die de duistere schaduwen van verdoemde zielen grotesk vergroot, legt Mattew Sweet al geruime tijd de fundamenten van de wereld bloot. In zijn donkere krocht smeedt hij onder de naam Boduf Songs folkdrones om tot een bezwerend geheel, met als doel de waarheid voorbij de dingen te achterhalen, ten koste van wat dan ook. Het debuut Boduf Songs was een helletocht doorheen een duistere geest die nog lang niet vatten kon wat op hem afkwam. Op Lion Devours The Sun heeft Sweet deze machten al meer onder controle.

"Lord Of The Flies", de ode aan de heer der vliegen, Beëlzebub, liegt er alvast niet om. Een ritmische melodie wordt doorbroken met voorzichtig gitaargepluk en Sweet fluistert nog onaardser dan voorheen zijn gitzwarte tekst. Deze oude demon, vooral afgebeeld als een reusachtige vliegsoort, zwermt nu en dan de song binnen om zijn aanwezigheid kenbaar te maken. Bij het koude "Two Across The Mouth" verstilt elke hartslag en de dubbelzinnige tekst laat vermoeden dat hier meer aan de hand is dan men op het eerste gezicht denken zou. Het rustige nummer toont opnieuw in al zijn eenvoud de kracht om dit beangstigende album door het onuitgesprokene voelbaar te maken.

"That Angel Was Pretty Lame" balsemt schijnbaar de ziel maar gooit al snel zijn masker af om apocalyptische visoenen weer te geven. Niets is nog wat het lijkt. Toch geeft het paradijselijke "Great Wolf Of No Tracks" weer hoop. Binnen de tastbare duisternis van het album klinkt dit van pijn bol staande nummer haast vrolijk. Het "geluk" is van korte duur want de meeslepende processie "Green Lion Devours The Sun, Blood Descends The Earth" schrijdt binnen."27th Raven’s Head (Darkness Showing Through The Head Of The Raven)" draagt een nauwelijks hoorbare ritmische ondertoon in zich die het eenvoudige en summiere nummer een vitaliteit meegeeft die prachtig contrasteert met de doodsheid van "Green Lion Devours The Sun, Blood Descends The Earth".

Op "Please Ache For Redemptive" komen verstoorde percussieklanken het feestje opbeuren. Sweets onherkenbare mantra blijft evenwel domineren. Bij "Fall Of Cherry Blossoms In The Long Shadows Of Twilight" treedt de verdoemde troubadour terug naar voren. Een treurlied voor de doden, naakt en kil. De finale slag volgt in "Bell For Harness". Sweet eindigt zijn tweede helletocht in schoonheid: een tien minuten lange, bezwerende koortsdroom.

Boduf Songs kwam een eerste keer onder de aandacht met het gelijknamige debuut dat echo’s van wrede oeroude rituelen en vervloekte geheimen in zich droeg. Op Lion Devours The Sun graaft Sweet met een minimum aan instrumenten (akoestische gitaar, e-bow, speelgoedaap, autoharp en enkele dolken) nog dieper in de eigen verdoemde ziel om de elementen van duisternis te puren uit onzuivere gedachten. De Britse alchemist heeft zijn steen der wijzen nog niet gevonden, maar het is nog slechts een kwestie van tijd.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 − 13 =