Jon Hopkins :: Immunity

Weinig genres hebben zulke fervent conservatieve aanhangers als techno. Een hele schare dj’s, producers en fans weigeren ook maar een duimbreed af te wijken van de originele basissound die uit Detroit kwam gedenderd in de late jaren tachtig, en verketteren dan ook alles wat niet binnen dat plaatje past. Aan Immunity, de vierde plaat van de Britse producer Jon Hopkins, zullen deze techno tories een vette kluif hebben.

Hopkins concipieerde Immunity als de verklanking van een nacht uitgaan (inclusief dichtslaande autodeuren langs een drukke straat en een langzaamaan duidelijker wordende beat als beginpunt) en grijpt daarvoor in grote mate terug naar technoklanken en ritmes. Dat is best opmerkelijk, want op vroeger werk profileerde Hopkins zich vooral als een begenadigd ambient- en lichtere IDM-producer met een fenomenaal oor voor detail en een weergaloos heldere klankvorming. Dat leverde hem enkele fancy samenwerkingen op met onder meer Brian Eno en Coldplay en bracht hem ook een Mercury Prize nominatie voor zijn samenwerking met de Schotse singer-songwriter King Creosote.

Wanneer de ronkende, pulserende beats van “We Disappear” en “Open Eye Signal” deze plaat inzetten, is dat dan ook best verrassend. Hopkins mikte nog nooit zo direct op de dansvloer, ging nog nooit voor een dermate agressieve klank, maar doet dat wel meteen op een manier die zijn trademark subtiliteit koppelt aan opzwepende dansbaarheid. Bovendien doet hij het niet zomaar om een feestje te bouwen, maar koppelt hij het aan een conceptuele aanpak die zorgt voor een plaat met een uitzonderlijke narratieve spanningsboog. Die beweegt op volledig logisch wijze van de zweterige dansuitwerking van de eerste paar nummers, via enkele rustigere intermezzi naar de uitgepuurde, rustgevende geluiden van “Sun Harmonics” en het adembenemende “Immunity” (met hemelse zangharmonieën van King Creosote) waarin hij het gelukzalige gevoel lijkt gevat te hebben van het waarnemen van een door dauw omfloerste zonsopkomst boven een eindeloos slapend landschap.

Al moeten we toch ook meteen de enige opmerkingen maken die er te formuleren zijn voor Immunity. Ten eerste staat die spanningsboog, hoewel erg voldoening gevend in het bredere conceptuele kader, hier en daar op de helling doordat Jon Hopkins ietwat te lang zijn tijd durft te nemen om nummers tot een conclusie te brengen. Vooral in de tweede rustigere plaathelft durven de nummers zo wat aanslepen, en hadden ze er niet minder sterk op geweest met elk enkele minuten minder speeltijd, waardoor ook de plaat als geheel wat compacter had kunnen zijn. Ten tweede vormt het feit dat Hopkins zijn nummers in datzelfde tweede deel als meer losstaande gehelen heeft afgewerkt een licht obstakel voor de trance die ze lijken te beloven. Ongetwijfeld was dit nog beter gelukt in een geheel waar de composities nog meer in elkaar overvloeien als in een dj-set.

Het mag echter duidelijk zijn dat dit minieme detailkritiek is. Want als geheel is Immunity nu al de elektronicaplaat van het jaar doordat Hopkins er een zodanig volmaakte visie op dansmuziek — en in feite op muziek tout court — weet op te formuleren dat we hem bijna als de Messias zouden beschouwen die ons moet komen redden van de elektronica-antichrist (wij doen niet aan sluikreclame, dus u mag voor uzelf bepalen wie dat dan wel mag zijn). Door die elementen te nemen die van techno ooit een van de opwindendste genres ter wereld maakte, en deze vervolgens aan te lengen met zijn eigen reeds bewezen capaciteiten in de ambient- en IDM-sferen levert hij als het ware de ultieme thinking man’s dansplaat af, zonder daarbij ooit een centraal streven naar schoonheid uit het oog te verliezen.

Immunity is niet minder dan een muzikale en conceptuele triomf. Het is bovendien een plaat die een gevoel van tijdloosheid weet te koppelen aan een uitzonderlijke voeling met de muzikale noden van deze tijd. De hype? Die is zonder meer terecht. En de techno jugend? Die zouden er goed aan doen deze plaat ter harte te nemen en hun verzuurde muzieksmaak te laten ontdooien door deze zeldzame concentratie van muzikale pracht en doordachtheid.

Jon Hopkins speelt op 19 juli een live-set op 10 Days Off, samen met onder meer Matthew Dear en Vuurwerk.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 + twintig =