Majical Cloudz :: Impersonator

In het universum van Majical Cloudz, het hyperminimalistische project van Devon Welsh, die al jaren actief is in de underground scene van Montreal, is kleur uit den boze. Zelf gaat hij steevast gekleed in een zwarte broek en witte t-shirt met bijpassend kaalgeschoren hoofd, en ook de cover van zijn tweede plaat Impersonator bestaat uit niet meer dan een vaalwitte achtergrond met artiest en plaattitel in zwart lettertype droog in de uithoeken geplaatst.

Die duidelijke minimalistische profilering trekt zich ook door in de muziek. Welsh legt zijn diep emotionele zielenroerselen open en bloot in vrij rechttoe rechtaan teksten en spreidt ze uit boven repetitieve muziekloops met minimale variatie die vaagweg thuis te brengen zijn als postdubstep. De songs creëerde hij met een goedkope keyboard, waarna partner in crime Matthew Otto Kolaitis ze verder uitwerkte met een iets meer uitgebreid gamma aan instrumenten en electronica. Daarbij wordt duidelijk voor een eenvormig kerngeluid gekozen, reduceerbaar tot een handvol grijstinten. In een tijd waar eclecticisme het na te streven doel lijkt bij veel bands, zijn dat best gedurfde keuzes, en het levert dan ook een plaat af die de meningen onvermijdelijk verdeelt.

De doorgedreven visuele en muzikale identiteit van Majical Cloudz is tegelijkertijd hun grootste sterkte en zwakte. Het levert immers een behoorlijk uniek en herkenbaar geluid op, niet in het minst door Welsh’ opvallende stem die de aandacht volledig naar zich toe trekt. Maar tegelijkertijd schurkt net die stem geregeld tegen het valse aan. Dat zou niet zo storend zijn op een plaat waar de aandacht soms wordt afgeleid van die wankele stembeheersing, maar feit is dat Welsh zijn zang hier centraal plaatst zonder dat de beats en loops ooit hun functie als begeleidende achtergrond echt weten te overstijgen.

Nochtans zitten er wel knappe ideeën in die begeleiding die met meer uitwerking topmateriaal hadden kunnen zijn. Zo is openings- en titeltrack “Impersonator” opgebouwd rond een indrukwekkende wijds galmende loop met vervormde vocalen van Welsh, die echter ver voorbij zijn houdbaarheidsdatum gerekt wordt en na twee minuten de aandacht niet echt meer kan vasthouden. Het is een euvel dat ook in verschillende andere nummers naar voor komt, vaak dan nog eens gekoppeld aan het feit dat de melodielijnen zelden blijven hangen na beluistering. Het meest geslaagde nummer op de plaat is op dat vlak “Childhood’s End”, waarin Welsh enkele memorabele zanglijnen weet neer te zetten en de basisloop van keyboards en drumpatronen in de “refreinen” opgeleukt wordt met extra bas- en cellonoten waardoor toch enige diepgang gecreëerd wordt.

Dat gebrek aan diepgang elders is dan ook best ironisch. Het is immers duidelijk aan elk facet van Impersonator dat hier geprobeerd werd iets “diep” af te leveren, maar helaas blijft de plaat ergens halverwege in die opzet steken. Naast dat muzikale deficit en de soms storende valse zang, schiet de plaat ook tekort in de teksten. Ze zijn dan wel nergens slecht, maar ook niet goed genoeg om te rechtvaardigen dat ze de volledig aandacht krijgen. Welsh’ melancholische meditaties over liefde en de dood, waarbij hij zich liet inspireren door Elliott Smith en Arthur Russel, zijn van het soort die kunnen werken in een context waarin de muziek meer bijdraagt aan de gevoelswereld die ze proberen op te roepen, maar zijn te weinig narratief en te schetsmatig om op hun eentje echt te overtuigen.

Al moeten we daarom Impersonator zeker nog niet verticaal klasseren. De plaat heeft zowel conceptueel als qua uitwerking zijn merites en weet in de hoogtepunten ook best indruk te maken, maar had wellicht gediend geweest met ietwat meer zelfkritiek. Uit dezelfde kringen gelieerd aan Grimes werd eerder dit jaar ook het sterk minimalistische en in feite tout court behoorlijk gelijkaardige Untogether van Blue Hawaii uitgebracht, maar daar hoorden we wel genoeg ruimdenkendheid om de valkuilen van een dergelijke aanpak te vermijden. Ongetwijfeld heeft Majical Cloudz ook het potentieel om zoiets te bereiken, maar op Impersonator is dat maar hier en daar te horen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een + acht =