21 and Over

Ze zijn er vroeg mee, dit jaar. Elk jaar – je kan er je klok op gelijk zetten – komt er minstens één komedie uit over zatte pubers, al dan niet van middelbare leeftijd, die de boel op stelten zetten en een spoor van vernieling achter zich laten. The Hangover, Project X, Superbad en ga zo maar door. Meestal worden die films uitgebracht in volle zomerperiode, omdat de doelgroep dan vakantie heeft, maar 21 and Over krijgt zijn kans aan de kassa’s al in mei. En daarmee hebben we meteen het interessantste over de prent ook wel gezegd. Jon Lucas en Scott Moore, de scenaristen van The Hangover, nemen deze keer plaats in de regisseursstoel, en leveren een veilige, conventionele “zuipen-tieten-chachacha”-komedie af, die zeer sporadisch wel eens grappig is, maar geen seconde weet te verrassen.

Het verhaal draait rond drie vrienden, die samen op de middelbare school zaten, maar nu enigszins uit elkaar zijn gegroeid. Casey (Skylar Astin) is de verantwoordelijke, die economie studeert en van plan is om zijn laatste spring break door te brengen met een saaie vakantiejob. Miller (Miles Teller) is de losbol die zijn studies ondertussen al heeft opgegeven om in een tankstation te gaan werken en Jeff Chang (Justin Chon) is de aspirant-student medicijnen die door zijn strenge vader verplicht wordt om zichzelf uit de naad te werken in een studierichting die hem niet ligt. De drie komen samen om Jeff Changs 21ste verjaardag te vieren, en laat dat nu eens net de avond zijn voordat Jeff een belangrijk gesprek met een prestigieuze medical school heeft. Het spreekt voor zich dat het oorspronkelijke plan – “we gaan gewoon iets drinken en we zorgen dat je op tijd in je bed ligt” – al snel aan duigen valt.

En zo gaat dat dan. Om er toch een beetje spankracht aan te geven, maakt 21 and Over gebruik van een vertrouwde verhaalstructuur: die van de ingebouwde deadline. The Hangover had dat ook: één van de vrienden moet op tijd thuis zijn voor zijn huwelijk, wat de anderen maar zoveel tijd geeft om hun problemen op te lossen. In het geval van 21 and Over is dat dan het gesprek met de universiteit waar Jeff naartoe moet – same difference. In de tussentijd kunnen de regisseurs dan zoveel gortigheden op het publiek afvuren als ze maar kunnen bedenken, inclusief slow motion projectile vomiting, het opeten van een tampon (een ongebruikte, godzijdank), één van de personages die van op een toog de cafégangers onderpist, een dartspijltje dat door iemand zijn wang wordt gegooid, twee meisjes die elkaar een tong draaien, twee jongens die elkaar een tong draaien en – de kroon op het werk – een teddybeer die met superlijm aan iemands glöckenspiel wordt vastgemaakt (en achteraf niet bepaald zachtaardig wordt verwijderd).

En met die opsomming weet je waarschijnlijk wel of 21 and Over iets voor jou is of niet. Zelf kon ik er af en toe wel eens mee lachen, maar lang niet vaak genoeg om er de investering van 90 minuten, laat staan de prijs van een bioscoopticket, te rechtvaardigen. Justin Chon speelt zowat de boksbal van de film – na pakweg een half uur is hij compleet laveloos, en blijven Casey en Miller achter met de schijnbaar onmogelijke taak om hem naar huis te krijgen, wat de prent van de slag een soort Weekend at Bernie’s-vibe meegeeft. Casey en Miller sleuren zijn gemarineerde karkas immers over en weer, gooien hem van de tweede verdieping van een gebouw naar beneden, leggen hem van miserie op het dashboard van een Smartje en ga zo maar door, terwijl Chang zelf slechts sporadisch heel even wakker schiet om willekeurige dingen te roepen, zoals: “Vagina!” Meestal zijn die slapstick-toestanden bijzonder flauw, maar af en toe… Tja, af en toe zit de komische timing gewoon juist en is dat grappig. Je bent er niet trots op dat je lacht, maar je lacht.

Om nu te zeggen dat je daarvoor dan je luie zetel uit moet komen: nou, nee, laat maar. En ook het obligate levenslesje aan het einde weet niet echt te overtuigen. Onze drie vrienden leren respectievelijk dat je soms moet kunnen genieten van het leven, en dat je nog tijd genoeg hebt om te werken (Casey), dat studeren beter is dan op je 21ste al in een dead end job te zitten (Miller) en dat je soms weerwerk moet durven bieden tegen je ouders omdat je zelf je eigen toekomst moet bepalen (Jeff Chang). Mooi hoor. Louteringen à volonté, iedereen wordt een beter mens. Behalve de kijker, natuurlijk, die dit soort scenario-ingrepen ondertussen wel kan dromen.

En de acteurs, hoe zit het daarmee? Die bevinden in dezelfde regio van middelmatigheid als al de rest. Skyler Astin en Miles Teller dreigen binnenkort nog niet direct een Oscar te winnen, maar ze zijn vrij goed op elkaar ingespeeld. Justin Chon steelt de show als drankorgel en is op zijn eentje verantwoordelijk voor letterlijk élke geslaagde grap. Love interest van dienst is Sarah Wright als willekeurig blondje, die de vreemde gewoonte heeft om na élke regel tekst die ze zegt, te glimlachen. Dat wordt al snel freaky, believe you me.

21 and Over is niet de absolute flop die sommigen er waarschijnlijk van willen maken. Hij is gewoon… Tja, hij is gewoon een komedie over zatte pubers. Vandaag in de zalen, morgen in de vergetelheid, en volgend jaar alweer vervangen door een inwisselbaar nieuw model.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 5 =