Tyler, The Creator :: Wolf

Met Wolf wil Tyler, The Creator graag bewijzen dat hij meer kan dan shockeren, maar weet hij door een gebrek aan boeiende teksten alleen muzikaal uit het universum van Goblin te breken. Al blijft hij een rotgetalenteerd en te volgen stuurloos projectiel.

Bende brallerige pubers, die Odd Future Wolf Gang Kill Them All: een flinke bak talent en branie, maar een even groot gebrek aan goede smaak en te grote nood aan shockeren. Dat alles wel virtuoos gerapt en over inventieve beats die meer met Aphex Twin en Flying Lotus dan met The Sugarhill Gang te maken hebben, maar echt serieus kon je dat zootje niet nemen.

Zo bracht opper-wolf Tyler, The Creator met Bastard en Goblin twee conceptalbums uit die op indrukwekkende wijze hun best deden om geen klassiekers te worden. De argumenten pro: “Yonkers”, “French”, “Sandwitches” en de consequent volgehouden claustrofobische sfeer, virtuoze raps en zeer inventieve productie. Maar vooral ook rode draad doorheen deze albums: Tyler zit bij zijn therapeut (Dr. TC) en gooit zijn frustraties, trauma’s en donkere fantasieën eruit, daarbij geholpen door een klein leger aan aliassen die telkens een andere krocht in Tyler’s zogenaamd zeer verknipte psyche vertegenwoordigen.

De argumenten contra: songs als “Bitch Suck Dick”, “Tron Cat” of het best debiele refrein (kill people, burn shit, fuck school) van het verdere uitstekende “Radicals” en de bij wijlen erg scabreuze, homofobe en misogyne raps. Intussen is uitgebreid beargumenteerd dat die voor te lachen en vooral – te shockeren – zijn, maar in de praktijk leiden ze de aandacht aan van kwaliteit van de tracks.

Tyler gaat een andere richting uit op Wolf: minder donker, meer soul en de shock factor wat inperken ten voordel van meer introspectieve raps, waardoor Tyler – hij zal het zelf waarschijnlijk niet willen horen of toegeven – aansluiting lijkt te zoeken bij het vorige enfant terrible van de hiphop, Eminem.

Eminem vroeg zich op The Marshall Mathers LP af waarom er zoveel gedoe om zijn persoon en alter ego was. Ook Tyler The Creator klaagt op “Cowboy”, “Domo 23”, “Rusty” en “Lone” over de worsteling met zijn beroemdheid en de meningen die iedereen over zijn homofobe teksten (“they say I hate gays, even though Frank is on 10 of my songs”). En de ambiguë ontmoeting met een overenthousiaste fan in “Colossus” is duidelijk verwant aan Eminem’s “Stan”.

Al zijn die tracks vooral memorabel omwille van hun vette, originele productie. Als de opwindende gecontroleerde chaos uit single “Domo23” uit ons raam knalt, verwachten we dat een stel lokale hangjongeren spontaan een auto in frut beginnen vandaliseren. Mooi in de beat, uiteraard. Ook “Jamba” en “Tamale” zijn waanzinnige energiebommetjes die krakende microbeats, alle kanten uit gefilterde synths, diepe bassen en vreemde samples combineren tot iets waar de brave huisvader in ons eigenlijk bang van is. Op “Awkward” en “Answer” weer Tyler met wat koper en een slim geplaatste funky breaks dan weer aansluiting te vinden bij klassieke soul èn voor het eerst sexy te klinken. “Lone” lonkt muzikaal zelfs naar Broadway. Onze favoriet is “Ifhy” waarin sexy beats, strijkers en orgels botsen met dreigende raps en een verknipte synths.

Maar, Tyler, The Creator kan dan wel groeien als muzikant en producer, hij heeft geen fluit te vertellen. Zonder de compromisloze donkerte van Goblin, klinkt de introspectie op Wolf (op “Lone” na) als makkelijk zelfmedelijden van een verongelijkte puber die niet helemaal meer weet wat te doen nu hij zowaar on top of the world zit. Dan waren de verkrachtings- en moordfantasieën uit zijn vorige werk misschien wel ziek, maar tenminste een beetje boeiend.

Muzikaal is Wolf dus zeker een stap voorwaarts: gevarieerder en minder claustrofobisch dus makkelijker in een zit te beluisteren. Maar pas als hij ook inhoudelijk weet te boeien, mag Tyler bij de groten in het hiphop pantheon aanschuiven. Misschien moet–ie eens een schrijfworkshop gaan volgen bij zijn maatje Frank Ocean. Tot dan valt Tylers wat tussen de compromisloze waanzin van zijn eerdere output en de uitgekiende, volwassen moderne RnB van Channel Orange. Doe ons dan toch net iets liever een van die uitersten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien + tien =