The Bewitched Hands :: Vampiric Way

Is The Bewitched Hands in thuisland Frankrijk een gevestigde naam in het indie-circuit, dan behoort de band hier nog steeds tot de te ontdekken gezelschappen. Vergelijkingen met Arcade Fire en The Beach Boys vallen geregeld, maar is dat niet wat te veel lof?

Vorig jaar liet het Franse zestal zich opmerken als een van de verrassingen van Dour. Met goedgemutste, zonovergoten melodieën en een immense drive zorgde The Bewitched Hands voor een van de sterkste optredens van het vierdaagse festival. Groot was de ontgoocheling toen enkele weken later debuutelpee Birds And Drums in de bus viel.

Van de overweldigende kracht die we live hadden ervaren, bleek op die plaat niet al te veel te vinden. “Work” en “Hard To Cry” lieten een beetje van de live-magie doorsijpelen, maar dat was het dan ook. Met opvolger Vampiric Way lijkt het er op dat een flinke stap vooruit gezet wordt. De aanstekelijkheid die ons voor de band deed vallen, heeft zijn weg gevonden naar het studiowerk van de band.

Wat dat betreft is opener “Westminster” een fraai visitekaartje. Melodieën vervlechten zich tot een glashelder geheel waarover aanstekelijke meerstemmige vocalen gedrapeerd worden die klinken alsof een nieuwe summer of aangekondigd moet worden.

Ook de sombere kant van de band klinkt vandaag heel wat sterker dan een jaar of twee geleden. “Words Can Let You Down” is een geslaagde poging om een melancholische song met epische trekjes te schrijven en “She Bewitched Me” steunt op dezelfde bitterzoete kracht als The Mamas And The Papas.

Soms klinkt het allemaal nog iets te luchtig om echt lyrisch te worden, zoals blijkt uit “Thank You, Goodbye, It’s Over”, maar zelfs in zo’n songs kan je er niet omheen dat The Bewitched Hands weet hoe een goede song in elkaar te knutselen. Alleen soms nog het enthousiasme ietwat leren doseren en de songs hebben het potentieel een klasse of twee vooruit te springen, zoals ook “50’s Are Good” duidelijk maakt: de refreinen zijn een feest voor het oor, maar de strofen neigen nog net te veel richting hysterische pop, iets wat de houdbaarheid van de song serieus naar beneden haalt.

Maar dat de band veel in zijn mars heeft, wordt over het geheel van Vampiric Way duidelijk. Zeker met het afsluitende “The Laws Of Walls” blijkt dat dit een groep is die zich niet hoeft te beperken tot zijn eigen niche, maar dat net zo goed met aan disco flirtende baslijnen en een dansbaar ritme iets aanstekelijk gemaakt kan worden.

De vergelijkingen met kleppers als The Beach Boys en Arcade Fire zijn uiteraard lichtelijk overdreven. Maar ze zijn begrijpelijk. Live kan de band immers effectief met dezelfde kracht uit de hoek komen als de Canadezen. En de songs hebben een heerlijk Westcoastgehalte, wat je bijna als vanzelf richting Beach Boys doet kijken. De evenknie van dit legendarische gezelschap is The Bewitched Hands absoluut niet, maar wat niet is, kan uiteraard nog komen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

6 + 3 =