The Bewitched Hands :: Botanique, 13 december 2012

Terwijl buiten de temperaturen treiterig flirten met het vriespunt, worden de enkele vierkante meters van de Rotonde omgetoverd tot Californisch paradijs. Na een nieuw, tweede album waarmee The Bewitched Hands ook op plaat de overtuigingskracht van de liveconcerten wist weer te geven, moet dit een makkie worden. Of niet?

Het Frans zestal, dat zomer vorig jaar kortstondig de zon liet schijnen op een verder heel herfstig Dour, heeft met Vampiric Way een sterke tweede plaat uitgebracht, waarmee de vertwijfeling die het debuut opriep, weggeblazen werd. Hier geen collectie goede ideeën die bij de uitwerking de mist in gaan.

Het frappante is dat in eerste instantie de band ook nu weer live sterker uit de hoek komt dan op de meest recente plaat, wat gezien kan worden als een continue groei, zoals dat in meer economisch ingestelde kringen geformuleerd wordt. Met zijn opgewekte ritmes en glanzende harmonieën is dit dan ook het soort band dat het publiek heel snel te pakken heeft. Het duurt niet lang voor met “Fun” The Beach Boys in hun meest zorgeloze periode door het concert zweven en met “50’s Are Good” kan, drie nummers ver in de set, van een eerste hoogtepunt gesproken worden.

Wat hier gebracht wordt, mag immers allemaal wat meer piepen en kraken dan op plaat, een noot missen is geen drama: dat vangt de band wel op met zijn gedreven enthousiasme, dansjes in het publiek en, tijdens afsluiter “The Laws Of Walls”, robotachtige bewegingen waar Boris Zeebroeck van Hong Kong Dong jaloers op zou worden.

Ook “Westminster” is zo’n nummer dat als sterke troefkaart het publiek in geslingerd kan worden, mede dankzij het ingenieuze kantelmoment dat in de song ingebouwd is en op het podium ten volle benut wordt door de band. Met “Words Can Let You Down” wordt vakkundig gebalanceerd op de dunne scheidingslijn die zich soms tussen extase en diepdroef bevindt. Prijsbeest “Work”, nog altijd het beste waarmee Bewitched Hands tot nu toe kwam aanzetten, zorgt dan weer voor een heus wow-gevoel, alsof de groep een warme bubbel gecreëerd heeft om de cynische buitenwereld op afstand te houden.

Helaas is daarmee op korte tijd te veel sterk geschut in stelling gebracht en moet Bewitched Hands vervolgens zonder sterkhouders richting eindmeet zien te kabbelen. Dat maakt het laatste kwartier van het concert een beetje overbodig. Net wanneer de magie bijna helemaal verdwenen is, zorgt een dansbaar “The Laws Of Walls” — dat een voorbode lijkt van een nacht vol stevig feestgedrag — voor een stevige heropflakkering. Maar dat kan, jammer genoeg, niet verdoezelen dat ook The Bewitched Hands live hun mindere momenten kunnen hebben. Desondanks is het zestal er zonder al te veel moeite in geslaagd je goedgemutst huiswaarts te sturen, waarmee de kans weer een beetje groter wordt dat The Bewitched Hands zullen verder gaan waar The Magic Numbers ooit roemloos ten onder gingen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × vier =