de portables :: It’s Time To Leave This World Behind

Even gecheckt, en ja: het is twee jaar geleden dat de portables nog eens een plaat uitbrachten. Tijd dus voor album nummer twaalf (hun telling, die alles op een hoopje gooit), dat een soort eclectische return to form betekent.

>Het was collega (kvv) die ons er op wees dat de portables zowat de ongekroonde koningen van de inlandse indiescene zijn; peetvaders die de slowcore, postrock en aanverwante slaapkamergenres het land binnensmokkelden. Maar het zijn ook de narren van de scene: altijd de lach aan de broek, op zoek naar weer wat vluchtig geginnegap, om nog voor geschater is weggestorven alweer te zijn verdwenen. Weg, tot de volgende plaat, over twee jaar.

Zo gaat het toch al een paar jaar. En ook in deze aflevering is de humor niet ver te zoeken. “There’s No Porn On Youtube” zegt als titel genoeg in dat kader, al blijkt er achter dat schijnbaar nonsensicale statement toch een serieuze vaststelling te zitten. Muzikaal is het een oefening in psychedelica zoals Flaming Lips die op hun meest hermetisch ook durven maken. En die groep hangt aan het begin van It’s Time To Leave This World Behind nog in de gedachten; het is immers moeilijk bij het openbarsten van het epische “The Space Between” geen ballonnen en confettikanonnen te zien.

Toch is dit niet de portables’ totaal onverwachte psychedelische plaat. Eerder is het: Wio, Köhn, Hans en Bertrand tonen wat ze allemaal in huis hebben, en waarom ze eigenlijk moeiteloos de beste band van het land hadden kunnen zijn, als ze maar hadden gewild. Wat zeggen we? Zelfs zonder het te willen, zijn ze dat. Luister alleen al naar het bloed- en bloedmooie “The Final Arrangement”, diep in de tweede helft waarop het ingetogen songmateriaal meer op de voorgrond treed, over een “Suïcidale wereldster op leeftijd die zichzelf opblaast op het podium vanThe Night Of The Proms: “Hear this arrangement, it’s gonna be a blast”. Blazers en sourdine mogen het nummer op grootse wijze naar de uitgang begeleiden.

Die goeie ouwe slowcore van op Rosegarden is er ook “Daddy Abraham” en vooral single “What Would Djenghis Do?” zijn daarvan overtuigende voorbeelden, die tonen dat het genre nog lang niet dood is; het zijn ingetogen pareltjes die moeiteloos bezweren. En ook klassieke songschrijfkunst in het West-Vlaams is geen probleem. “Regenbomen” is met zijn 2’17” veel te kort, maar toch een masterclass aan de Yevgueni’s en Buurmannen van deze wereld: zo doe je dat dus.

Net als je denkt dat je’t nu wel hebt gehoord, knalt de groep voor het eerst een cover op plaat. Live pakt de groep regelmatig uit met indrukwekkende interpretaties van andermans werk — denk maar aan hun “Soldiers Of Love” –, hier turnen de muzikanten Dinosaur Jr.’s “No Bones” om tot een ingetogen trancetrack met stotterende beats en een dubby bas. Nog een laatste streepje uit die Space-opera die Köhn schreef met “The Space Between You And Me Is The Matter Of Time” en dan It’s time to leave this record behind.

“De portables are steadily becoming one of the most commercially successful and critically acclaimed acts in the history of popular music”, leest de bandpagina op hun StudioMuscle-site. Alweer een staaltje superieure humor: steek die in uw gat, gewillige meisjes en watervallen geld nastrevende kutgroepjes. Lachen met je eigen onbeduidendheid: je weet uiteindelijk dat het alleen aan jezelf te danken is, want eigenlijk maak je achteloos wereldsongs. Underachievers hebben gewoon zoveel meer lol.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

dertien + 19 =