Men neme een naïeve meisjesstem die over relatiepijnen kwinkeleert, mooi afgelijnde synthesizereffecten die uit het sullige deel van de jaren tachtig lijken ontsnapt en een handjevol catchy refreinen. Ziedaar Something, de tweede worp van het Brooklynse duo Chairlift.
Van het oorspronkelijke muzikale trio blijven na een eerste ontslagronde enkel nog zangeres Caroline Polacheck en multi-instrumentalist Patrick Wimberley over. Hun debuut Does You Inspire You sprokkelden ze nog grotendeels bij elkaar na hun dagactiviteiten, maar voor de opvolger is meer tijd vrijgemaakt en zijn de nummers tot stand gekomen na een intensief gezamenlijk creatieproces. “Geheid een succes”, hoor ik u denken! Niet noodzakelijk.
Op Something staan twee buitengewoon charmante popsongs. Het innemende “I Belong In Your Arms” doet je volledig overstag gaan met een bruisend refrein dat langer blijft nazinderen dan goed is voor de mentale gezondheid. Tot die categorie behoort ook het aandoenlijk malle “Amanaemonesia”. Even Brigitta Callens opgebeld: amanae blijkt een een new age massagetechniek te zijn met nadruk op het losmaken van emoties. Verontrustende titel voor een lied met een grotendeels onbegrijpelijke tekst, maar dagen later loop je gegarandeerd nog “Is it amnesia / Amanaemonesia-aaah” te neuriën.
“Met Before” dwingt eveneens een plaatsje af onder de hersenpan door de ongewone mix van futuristisch en retro in het geluid. De synths zijn zo eighties als een spandex fitnesspak, maar tegelijkertijd verspreidt er zich een onweerstaanbare girlgroupsoundinjectie doorheen het nummer. Helaas houdt het goede nieuws daar op.
Het lieflijk gezongen doch heerlijk moordzuchtige “Sidewalk Safari” (All the bones in your body /Are in way too few pieces for me”) houdt de swing er nog in, maar “Wrong Opinion” ben je al vergeten nog voor de song helemaal ten einde is, terwijl “Frigid Spring” ronduit irriteert met zijn muzakklanken en iets te avontuurlijke toonladderklimtochten. Het ontbreekt zulke dromerig bedoelde nummers aan voldoende pit om bezwerend over te komen zoals pakweg Beach House dat onder de knie heeft. Opvulsels als “Turning” overstijgen nooit het niveau van zweverig intermezzo en slagen er enkel in de rek uit het album te halen.
Het is tijdens zulke momenten dat men terugverlangt naar de heerlijke naïviteit van hun doorbraaksingle “Bruises”. Vormelijk is Chairlift overduidelijk geëvolueerd, maar de vreugde is zoek en de sfeer vaak ronduit geforceerd. Het is jammer dat een groep die overduidelijk talent heeft zich hier en daar verliest in onnodige gimmicks en stijlexperimenten. Het zijn de handvol speelse nummers waarop de stem van Polacheck hoge toppen scheert, die aan het einde van de rit in onze bovenkamer blijven nagalmen.
Eindverdict van de jury: genietbare plaat met enkele zeer fraaie popnummers, maar verre van een prijsbeest.
