Uit het land waar ze even makkelijk een straffe popsong in elkaar schroeven als een meubel, waaide met Miike Snow in 2009 een verdraaid lekkere plaat over, met echte prijsbeesten als “Animal’ en “Black & Blue” in zijn zog. Met zijn gelijknamige debuut won het drietal even snel zieltjes als de nieuwe catalogus van Ikea. Op hun opvolger Happy To You lijken de vijzen echter een stuk losser te zitten.
Toegegeven, wie de flukse discofidget van single “Paddling Out” al hoorde, zal terecht vermoeden dat het drietal verder het pad van frisse scandi-electro bewandelt. Waar op Miike Snow die kenmerkende, emostem van zanger Andrew Wyatt — yep, een Amerikaan — zalig wegsmolt in die speelse, sprankelende klankencocktail, is op Happy To You die drang naar ongegeneerd smossen met andere genres sterk afgenomen. Het geheel klinkt plots een stuk sterieler, de speelsheid lijkt verdwenen en de volwassenheid slaat toe. Alsof het de gasten van Miike Snow een betere optie bleek om maar op veilig te spelen.
Niet dat het wanhopen nu spontaan moet beginnen, want zelfs op een blauwe maandag zouden die van Miike Snow nog geen kwakke song kunnen afleveren. De heren snappen nu eenmaal dat het wat pop betreft om de fijne melodieën draait, zelfs buiten het universum van Miike Snow om.
Zo hokten Christian Karlsson en Pontus Winnberg al samen met Kelis en Kylie Minogue in de studio, maar hun bekendste wapenfeit is Britney Spears’ “Toxic”. Wyatt had tussendoor iets met Mark Ronson, zonder dat er van enig echt overspel sprake was.
Maar met wie ze het ook deden, het inspireerde de heren van Miike Snow niet om van deze Happy To You de verhoopte poporgie te maken, ondanks de bijdrage van de nochtans verrukkelijke Lykke Li. Haar minieme zanglijn op de gloomy, duistere electropop van “Black Tin Box” kan niet verhelpen dat het nummer niet verder reikt dan een mak B-kantje van The Knife.
Maar ondanks dat gebrek aan speelsheid en geflirt is deze plaat toch meer dan enkel een flauw doorslagje van Miike Snow. Pareltjes vallen er zeker te rapen, zelfs met een fanfarewijsje als leidraad. Zo graait dat drumgeroffel van “The Wave” de aandacht, maar mist het nog enigszins die diepte die “Bavarian #1 (Say You Will)” wel heeft. Plots klinkt dat marsorder zo veel lieflijker, met synthklankjes die zich opwerpen als fijne majorettekes. Tel daarbij nog de weemoedige zanglijnen van Wyatt en je bekomt een lichtjes betoverende song.
De pronte riedelpop van “Enter The Jokers Liar” roept een zweem van tropische dromerigheid op, maar is net iets te vluchtig om volledig open te bloeien. Op “The Devils Work” lijkt wel alles te kloppen: een cinematische discotrack die zich perfect leent om te dwalen langs de lichtjes van de stad, terwijl “Gold Help This Divorce” rondfladdert in een soort van Beatlesachtige psychedelica.
Dat handvol fijne songs kan echter niet verbergen dat op Happy To You het eens zo sprankelende indiepopgeluid nu gevangen zit in een te vlak keurslijf, waardoor het maar zelden echt open bloeit. Maar op die momenten zal het oprechte pophart een aantal slagen overslaan van puur genot, hoe kortstondig die pieken van extase ook mogen zijn.
