Garbage :: Not Your Kind Of People

“I can’t use what I can’t abuse”. En de wereld leerde Shirley Manson kennen, zo’n type frontvrouw uit de tijd toen het woord iconisch nog geen holle doos was. 17 jaar geleden ondertussen. De wereld kende Butch Vig al, de man die zorgde voor de definitieve doorbraak van grunge, maar die met z’n eigen band een flinke kluit aarde op de doodskist ervan schepte.

Garbage was de naam, toen al een eerste statement om commentaar en kritiek voorop te blijven. Net zoals de band zelf die toen de muziek van die tijd ver vooruit was. In de laatste paar jaar voor OK Computer zette Garbage, met roze pluimen in het gat, ergens wel de muzikale toon met een opwindende bouillabaisse van stijlen, in een mainstream muzieklandschap van afgescheiden koninkrijken zoals Midden-aarde in de wereld van Tolkien. Wat nu geldt als evidentie, was dat toen veel minder.

Dit hoefde echter niet te verwonderen met drie producers in één band. Toch schoof Garbage nooit uit over de bananenschil van de sound die de song verdringt. De nummers van Garbage hadden poten en een staart, met een melodie waarbij hippe geluidjes slechts de spieren waren en nooit het geraamte. De fond de teint waren Mansons teksten, geilheid met een zwarte band. Garbage maakte popsongs met een rouwrand (“Only Happy When It Rains”, “Vow”). Verbazingwekkend trouwens hoe ongedateerd dat debuutalbum nog steeds klinkt. Zoals een Achtung Baby, of OK Computer, toch?

De rouwrand verdween gaandeweg uit het geluid, op Version 2.0 nam de popsong al meer de bovenhand. Op Beautiful Garbage sloeg de slinger te veel door naar gladheid zonder boobytraps. Bleed Like Me was een ruk aan het stuur, maar voor Garbages doen een te simpele rockplaat. De pechstrook op met de band in 2005, terwijl ze de jaren daarna langs alle kanten voorbijgestoken werd. Ondertussen werden er tussen de verschillende werelden in de muziek viaducten en tunnels aangelegd waar niemand nog een zicht op heeft. Daar sta je dan met die kanalen die je vijftien jaar eerder hebt gegraven.

En toch staat Garbage er terug. Onverwacht en misschien wel onnodig. Net zoals de vorige twee platen. Maar Not Your Kind Of People is een sterke plaat in hun eigen post-roze pluimen tijdperk. De weerhaken van Version 2.0, de fun van de twee opvolgers. Pioniers zijn de 3 men and a lady vandaag niet meer — wie nog wel — maar een veredelde nostalgietrip evenmin. Daarvoor spat er van deze vijfde plaat een bijwijlen schuimbekkende dadendrang, met een beetje verbeelding zelfs één naar eerherstel.

Dat blijkt al uit de pompende, stampende opener “Automatic Systematic Habit”, met een knipoog naar disco die we nog niet van Garbage hadden gehoord. De meest opwindende openingsminuten sinds “Temptation Waits”, en dat zal later op de plaat geen toeval blijken. Evenmin toeval is de keuze voor “Blood For Poppies” als eerste single, waarin de fuzzy riff wel heel prominent naar de wittebroodsjaren van Garbage teruggrijpt. Toch is Not Your Kind Of People niet zomaar een gezochte herbeleving van de glorietijd.

Daarvoor verrassen de eurohouse-synths (once in the 90’s…) van het rotaanstekelijke “I Hate Love” te hard. Beetje puberale titel voor een 46-jarige vrouw, waarvan de vooruit vliedende tijd sowieso al met z’n kraaienpoten af lijkt te blijven. Straf. Evenmin een herhalingsoefening is het in uw gezicht gespuwde “Battle In Me”, dat zich live meer dan staande zal houden tussen de veteranen op de setlist.

Nog een meerwaarde bieden de ballads, een sterkte van een Garbage op z’n best (“Milk”, “The Trick Is To Keep Breathing”, “You Look So Fine”): “Sugar” heeft eindelijk weer dat sinister dreigende in Mansons zanglijnen, “Not Your Kind Of People” doet hard aan David Bowie denken, op slotnummer “Beloved Freak” legt Manson een vinger op de lippen. Troostender klonk ze nooit. “Felt” en “Man On A Wire” zijn dan weer vullertjes zoals die ook op Garbages beste platen al stonden (“My Lover’s Box” en “Wicked Ways” iemand?).

Garbage slaagt er dus net als in de beginjaren weer in een valkuil te vermijden, zijnde crap en ronduit overbodig te worden na een jarenlange split, break, whatever. Baanbrekend wordt het nooit meer, een veredelde nostalgietrip evenmin. Garbage heeft z’n beste plaat sinds Version 2.0 uit 1998 gemaakt. Maar dat zal al wie dat jaar op zijn of haar identiteitskaart heeft staan geen hol interesseren. Dat Garbage dat beseft, valt af te leiden uit Not Your Kind Of People, en dat is al veel.

Garbage speelt op 25 november in de AB in Brussel.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × vier =