The Spirit That Guides Us :: Innocent Blood

Het is intussen al tien jaar geleden dat The Spirit That Guides Us met The Sand, The Barrier naar buiten kwam, het debuut waarmee de groep bewees emo en hardcore perfect met elkaar te kunnen verzoenen. Dat het toch niet altijd even evident en eenvoudig is om dat evenwicht te blijven vinden, bewijst The Spirit That Guides Us’ nieuwe plaat waarmee de band helaas niet altijd op scherp schiet.

 

The Spirit That Guides Us is een groep met best een interessante geschiedenis. Waar het combo in de beginperiode met platen als 24 winters en The Sand, The Barrier nog veel afwisseling tussen implosieve en explosieve momenten te bieden had, daar koos de band met North And South in het midden van the noughties namelijk voor meer mainstream indierock. Een beslissing waar de groep met Don’t Shoot, Let Us Burn vervolgens weer op terugkwam na alles met We Are Under Reconstruction Part 1 nog eens even op een rijtje te hebben gezet. Reden genoeg dus om toch minstens een beetje sceptisch te zijn over wat het combo met Innocent Blood nog te vertellen heeft.

Een gebrek aan een verhaal blijkt het probleem echter niet, want met opener “Demons & Diamonds” blijkt dat The Spirit That Guides Us net heel veel te vertellen heeft. Meer nog, met de track wil de groep zelfs teveel vertellen, want het blijkt een heel druk nummer waarin felle drums en sfeerscheppende gitaren elkaar onder de voeten lopen, om het nog niet te hebben over het feit dat beide zangers met elkaar botsen. The Spirit That Guides Us staat er namelijk voor bekend een zachte indierockstem en een harde metalstem in huis te hebben, maar in grote tegenstelling tot op de vorige platen, waar beiden rustig hun beurt afwachtten om elk hun eigen ding te doen, botsen ze hier teveel in plaats van elkaars schoonheid uit te vergroten.

Hetzelfde geldt voor “Echoes From The Grave” waarin de zachte stem weliswaar iets meer tijd krijgt om eenzaam te ancitiperen, maar waarin de door de metalstem ingebrulde refreinen net iets te uitbundig zijn om het voorgaande op een correcte manier van repliek te dienen. Het nummer toont aan dat The Spirit That Guides Us nog altijd dezelfde ingrediënten gebruikt, maar ze helaas niet altijd in een juiste dosis toepast. Dat titels als “Third World War” en “Meltdown” erg geïnspireerd klinken, toont weliswaar dat er nog altijd veel goede wil is.

Een geluk dat de groep in de tweede helft van de plaat veel goed maakt, want met “Rip Out Your Heart” krijgt u bijvoorbeeld een erg implosief nummer op het bord dat herinnert aan de tweepolige tijd van 24 Winters en The Sand, The Barrier. Wanneer “Rip Out Your Heart” naadloos wordt opgevolgd door het explosieve “This Is How We Demonstrate” krijg je namelijk even de indruk dat de groep terug bij de gouden beginperiode is aanbeland. Het nummer is met twee contrasterende zangstemmen weliswaar eveneens een druk boeltje, maar blijft met beter getimede tempowisselingen toch een stuk beter hangen dan “Demons & Diamonds” en “Echoes From The Grave”.

Dat het einde van het plaatje met nummers als het hardcore “Truth Or Dare” en het wel heel rustige “Remember” meer gepolariseerd materiaal bevat, houdt de hoop levend dat het nog wel allemaal goed komt met The Spirit That Guides Us. Een punt van inkeer lijkt het echter niet, want met “Stranger” maakt de groep nogmaals de fout teveel ideeën in één nummer te willen steken, terwijl “Pride, Erase & Rewind Genocide” met een iets betere timing toch maar net overeind blijft.

Het hoeft bijgevolg niet te verwonderen dat The Spirit That Guides Us met Innocent Blood vaak net erop of eronder zit. Het is weliswaar duidelijk dat de groep de grenzen probeert te verleggen, maar daarbij gaat hij net iets te onvoorzichtig te werk, met het resultaat dat Innocent Blood zeker niet de plaat is waarmee The Spirit That Guides Us herinnerd zal worden. De eer aan het combo om uit te maken of een beter resultaat tot het verleden of net tot de toekomst behoort.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 2 =