Geen namen, geen uitleg en geen verwijzingen: de muziek primeert! En hoe. In stilzwijgen gehuld over zichzelf, blaast The Spirit That Guides Us zelfs de grootste twijfelaar omver met haar knappe emocore. Lekker ruig en nog Nederlands ook. ’t Zal je kind maar wezen.
We zouden haast vergeten dat Nederland ook nog eens stevig durft te rocken. Met Balkenende-II aan de macht en een buslading softe albums van onze Noorderburen waren we in een heerlijke roes verzonken, nochtans niet veroorzaakt door haar belangrijkste exportproduct naast het Poldermodel. The Spirit That Guides Us zet ons gelukkig met beide voeten terug stevig op de grond om aldaar een moshpartij van jewelste te starten.
North And South is het tweede album van The Spirit That Guides Us. Een collectief dat zweert bij het belang van de muziek boven de makers ervan; verwacht dus geen namen of verwijzingen naar anderen op hun platen maar wel loeiharde, compromisloze maar poppy (!) emocore op het scherp van de snee gebracht. En dat mag je zelfs redelijk letterlijk nemen: de luisteraar wordt deze maal geen adempauze gegund. De songs gaan onmiddellijk in elkaar over met als doel een helse rit van bijna veertig minuten. U mag daarna adem halen en verwonderd afvragen wie u bent, waar u bent en wat die ravage te betekenen heeft.
En toch. De eerste luisterbeurt snelde aan ons voorbij, de tweede ook. Bij een derde poging — de hand in aanslag — lieten we de nummers noodgedwongen een pitstop inlassen in een poging het album te doorgronden. Het lukte niet helemaal. We staan in dubio: enerzijds willen we zeggen, leuke emocore maar niet beklijvend genoeg, maar anderzijds betrappen we onszelf erop continu mee te brullen met songs als “Making Beds In A Burning House”. Live is dit een revelatie hebben we uit goede bron en we geloven het graag.
”El Salvador” opent geniaal met mooie samenzang en een stevige drum, de song gaat automatisch over in “Defence Mechanism” waarin de samenzang opnieuw domineert in combinatie met de nodige nijdige gitaren. Op “All The way To The USA” komt een derde hond in het spel en dat mag redelijk letterlijk opgevat worden: grommend en keffend slaat een derde (?) zanger zich doorheen een hoekige song die het beste uit de emocoregeschiedenis haalt. En wederom zijn we vertrokken voor een helletocht. Beklijvend — want het klinkt vertrouwd –, zetten wij het verstand op nul en gaan we toch op het zo gevreesde buikgevoel af: de ravage zien we straks wel weer.
Doelbewust heeft The Spirit That Guides Us alle songs opgevat als één trip en zo bekeken is dit een prachtplaatje. Ja, we hebben het allemaal al eens eerder gehoord en namen kunnen bij bosjes gedropt worden maar wat baat het? Dit is een heerlijk album geworden dat ons van bij de eerste tonen vastgrijpt en veertig minuten later terug loslaat. Het heeft niet de pretentie die anderen hebben en dat maakt het zo lekker in het oor liggen.
Invloeden? Ja, we hebben het allemaal al eerder gehoord, tekstuele invloeden uit het geloof? Ongetwijfeld! Ronkende namen uit andere ijzersterke Nederlandse bands? U kunt het overal lezen. Maar op hun site lezen we ”Never break the silence unless you can improve it”, waarom zouden we er dan nog woorden aan vuil maken, als de muziek zelf boekdelen spreekt? Aanschaffen die handel dus. En als u ons nu wilt excuseren: dan gaan wij even van dat andere exportproduct van onze buren genieten: “Af Jan Peter! Af!”
