Syndrome :: Now and Forever

Amenra zal
wel altijd de bekendste band blijven waar Mathieu Vandekerckhove
ooit de scepter heeft gezwaaid. Nochtans doet hij met Syndrome een
meer dan verdienstelijke poging zijn solo-escapades aan de mensheid
te openbaren. ‘Now and Forever’ is ondertussen de tweede
Syndrome-plaat na ‘Floating Veins‘ van
een krap jaar geleden. Het gaat dus duidelijk om iets serieuzer dan
een zoveelste los project. Meer zelfs, Syndrome is voor Mathieu
even noodzakelijk als een stevige hap zuurstof voor u en ik. Deze
muzikale reis van de autodidact is een vorm van meditatie,
zelfontdekking en een middel om de negatieve indrukken en gevoelens
van alledag om te zetten in iets constructief. Samengevat is ‘Now
and Forever’ de tweede poging tot zelftherapie.

Het schijfje klinkt bijgevolg als de ideale achtergrondmuziek
voor een relaxatie- of meditatiesessie. Rustig, met veel
herhalingen en met een kabbelende textuur die het geluid doet
aanzwellen om daarna stilletjes terug te trekken en lichtjes van
richting te veranderen. Het zorgt ervoor dat de luisteraar
ontspannen achterblijft. Daar schuilt onmiddellijk het grootste
verschil met voorganger ‘Floating Veins’ die bij momenten ronduit
zwaarmoedig en broeierig klonk. Het debuut bevatte een pak hevigere
drones en climaxmomenten die getuigden van een minder
positief ingestelde Vandekerckhove.

Nochtans werd de eersteling net als ‘Now and Forever’ opgedragen
aan een heuglijke gebeurtenis: de geboorte van Vandekerckhoves zoon
Wolf. Blijkbaar ziet de jonge vader de toekomst van zijn eerste
telg positiever in dan vorig jaar, hoewel hij Wolf tegelijk
opdraagt geen kuddedier te worden en een eigen persoonlijkheid te
ontwikkelen. Is dat wat wij in de muziek menen te horen? Neen, het
klinkt in woorden terug op het nieuwe album, ook al had Mathieu
gezworen nooit zang te gebruiken op een creatie van Syndrome. Zang
kan je het eigenlijk ook niet noemen. Samen met Amenra-broeder
Colin van Eeckhout declameert de bezieler van deze plaat een
gedicht dat in de muziek verweven raakt.

Als breekpunt kunnen de twee stemmen absoluut meetellen. ‘Now
and Forever’ is namelijk niet alleen de titel van het album, maar
ook van het enige nummer dat het schijfje siert. Achtentwintig
minuten experimentele ambient als één geheel kan
gemakkelijk van het goede te veel zijn. De keuze om naast alle
gitaarexploraties en de bijzonder spaarzame piano de stem als een
nuttig instrument te zien, komt zeker niet verkeerd over. Want, met
alle respect voor ‘s mans kunnen ten spijt, zou er anders net iets
te weinig gebeuren. Het toevoegen van klanken en laagjes gaat zo
langzaam en de verschillen tussen de verschillende episodes die
ontstaan, zijn zo miniem dat het gedicht als een welkome
herkenningsboei op het album dobbert.

Evenmin zouden we de ervaring saai durven noemen ondanks het
ontbreken van echte actie. Het blijft immers iedere keer een
verrassing wanneer het einde alweer sneller dan verwacht bereikt
wordt. De tijd lijkt op een magische manier sneller te gaan in het
universum van Syndrome door de hypnose die de lussen in het geluid
bewerkstelligen. Opnieuw bewijst Mathieu Vandekerckhove dat hij
niet alleen overweg kan met tastbare instrumenten, maar ook zijn
innerlijke beslommeringen kan omzetten in iets waar elke mens zich
in kan herkennen. Alle respect voor dit moedige ‘Now and Forever’
dat ons de kwetsbare kant van een individu laat zien, al is het
zeker niet voor elk zorgeloos zieltje weggelegd.

http://www.myspace.com/noisesyndrome

http://mathieu-vandekerckhove.tumblr.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × vijf =