Duitstalige zenders hebben het nooit gemakkelijk gehad in België. Waar Italiaanse zenders nog schaarsgeklede deernes en bronstige heren uit de coulissen wisten te toveren, blijven onze oostburen zweren bij speurders op leeftijd, soaps die zich in Zwarte Wouden afspelen en in zalen beleefde carnavalspolonaises. Slechts twee lichtpuntjes redden de zender: Die schönste Bahnstrekken en Rockpalast.
Rockpalast mag zowat een begrip heten bij muziekliefhebbers, want waar het uitzenden van liveoptredens op de meeste zenders nog steeds stiefmoederlijk behandeld wordt, gooit het Duitse WDR al een slordige veertig (!) jaar liveoptredens van bands (van … And You Will Know Us By The Trail Of Dead tot ZZ Top) in de ether. Een aantal van deze liveregistraties hebben intussen ook hun weg gevonden naar lp en cd waaronder de liveregistratie van Public Image Limited (PiL) uit 1983, toen de groep min of meer het soloproject van John(ny) "Rotten" Lydon geworden was en de spreidstand tussen commercieel en underground zichtbaar werd.
Na The Flowers Of Romance (1981) was de groep min of meer uit elkaar gespat terwijl This Is What You Want … This Is What You Get (1984) nog drie jaar op zich zou laten wachten. De bekende single "This Is Not A Love Song" was in 1983 wel al verschenen (en zou op de plaat in een lichtjes andere versie verschijnen) en staat dan ook prominent te schitteren op de liveplaat. Zij aan zij met "Anarchy In The UK" (The Sex Pistols) vormt de song het (commerciële) hoogtepunt van de set die verder netjes uit de drie eerste platen (First Issue, Metal Box, The Flowers Of Romance) en het toen nog te verschijnen This Is What You Want … This Is What You Get put.
Echte verrassingen zijn in de liveset overigens niet te horen, geen "Albatross" of "Swan Lake" bijvoorbeeld, maar wel "Chant" en "Memories" (Metal Box) evenals "Religion", "Annalisa" "Low Life"en "Public Image" uit First Issue. Opvallender dan de songkeuze, per slot van rekening zijn de eerste drie platen elk op hun manier weinig toegankelijk voor een breed publiek, is dat de liveversies nergens de "ontoegankelijkheid" of vervreemding van hun albumversies oproepen. Hierdoor is het zelfs niet vreemd om te horen dat "Chant" wordt gevolgd door de punk van "Anarchy In The UK" om daarna via "This Is Not A Love Song" terug te keren naar "Low Life" (First Issue).
Wie het Rockpalast-album naast het in 1983 verschenen Live In Tokyo (opgenomen tijdens dezelfde tour) legt, hoort in wezen weinig verschil tussen beide liveplaten. De setlist verschilt weliswaar licht maar qua uitvoeringen valt bij beide platen eenzelfde opmerking te maken: Lydon, als enige overblijvende lid, lijkt zelf niet echt te geloven in het materiaal. De rasechte performer met de nodige jaren ervaring op de teller klinkt uiteraard nooit uitgeblust of op automatische piloot, maar tezelfdertijd weet hij evenmin te begeesteren of echt de vlam in de pijp te steken. Hierdoor belandt Live At Rockpalast in hetzelfde doodlopende straatje als zoveel andere livealbums: interessant als tijdsdocument en voer voor de (diehard) fans, maar nergens essentieel.
