Isbells :: Stoalin’

Wat doe je als je, schijnbaar vanuit het niets, met je debuutplaat je gewone publiek ontstijgt en een stevige hit te pakken hebt? Je kan gaan voor tabula rasa en radicaal een andere richting inslaan. Of een doorslag van dat succesvolle debuut maken.

Het zijn de twee uitersten waartussen een band die plots in de spotlights belandt, kan kiezen. Wat je ook kiest, het zal nooit goed zijn. Ga je voor iets nieuw, dan is de kans groot dat het publiek verbaasd andere oorden opzoekt. Blijf je bij je leest, zal er altijd wel iemand toeteren dat je opnieuw langs de kassa passeert.

In het ideale scenario haal je de schouders op en maak je gewoon je tweede plaat. Dat heeft Isbells, tot grote opluchting vermoedelijk, gedaan. Wat moet je anders als zowel het indiepubliek, als hun mama’s en zowat alles daartussenin je debuutplaat in de armen gesloten heeft?

Bandbrein Gaëtan Vandewoude heeft zijn vernieuwde troepen — Chantal Acda en Christophe Vandewoude maken thans deel uit van de band — afgelopen jaar opnieuw bij elkaar gefloten en met hen het wondermooie Stoalin’ ingeblikt. Wondermooi, inderdaad. Hoor hoe broos en innemend "Illusion" zijn opwachting maakt. Daarbij worden de stemmen in de band meer dan ooit uitgespeeld en dat is een prima aanpak. Laat daarbij een subtiel muzikaal spel voorbijdrijven en je hebt een nummer dat je in geen tijd in een verkild winters landschap dropt.

Ook de opener en titeltrack pakt uit met vocale prestaties, die begeleid worden door een gitaar die van de vroege Leonard Cohen afkomstig had kunnen zijn, maar die tegelijk best eigenzinnig klinkt. Geen evidente manier om een plaat mee te beginnen, maar geef het enkele luisterbeurten en het blijkt echter een perfecte keuze: geen betere manier om je in de sfeer van Stoalin’ onder te dompelen dan door er met zachte dwang binnen gedreven te worden.

Bovendien klinken de songs, eens binnen in die wereld van Isbells, opvallend fris: "Heading For The Newborn" mag een wel heel melancholische ondertoon hebben, diep — heel diep — vanbinnen is dit een nummer om enkele danspassen op te wagen. Laat in de avond, met enkele ongepaste kreuken in de kleren en een vervaarlijk balancerend glas in de hand, weliswaar. Maar toch: enkele danspassen.

Met "Falling In And Out" staat bovendien een nieuwe hit op het album. Het nummer klinkt doodeenvoudig, maar is net zo goed onweerstaanbaar. Als alle liefdesliedjes op dit niveau stonden, de wereld zou een mooiere plaats zijn.

Maar net dat niet perfect zijn, en de bijhorende kleine droefheid, is de kracht waar Isbells ook op Stoalin’ mee uitpakt. Tussen de puinhopen van liefdes en levens blijken opnieuw tien pareltjes opgedoken te zijn. Niemendalletjes bijna, op het eerste gezicht, maar lang duurt het niet voor blijkt dat een wonderlijke schoonheid aanwezig is, die moeilijk te ontkennen valt. En dat is, als puntje bij paaltje komt, veel belangrijker dan hoe dit een eventueel vervolg is op vroegere successen. Stoalin’ is een pracht van een tweede plaat.

Isbells stelt het nieuwe album de komende weken live voor. De concertkalender staat op de Facebookpagina van de band.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × vier =