Orthrelm :: 20012 EP

Orthrelm is het soort band dat steeds zou moeten opduiken als het gaat om muzikale welles-nietesdiscussies. Het lijkt zo’n band te zijn die je ofwel meteen een warm hart toedraagt ofwel uitspuwt als was het een ranzige mossel. Na een (release)stilte van meer dan zes jaar is het duo nu terug met een korte EP (twee songs, ca. 14 minuten), maar nog steeds geen uitsluitsel over wat ons nog te wachten staat.

Sinds de oprichting van het project, een goed decennium geleden, zijn drummer Josh Blair en gitarist Mick Barr uitgegroeid tot figuren met een cultstatus in de wereld van de experimentele muziek, en dan zowel in de metal- als in de avant-gardevleugel. De hypercomplexe, technisch virtuoze muziek van het duo had, vooral door de waanzinnig snelle tremologitaar van Barr, altijd al die link met heavy metal. Maar de merkwaardige wendingen en onvoorspelbaarheid gaven het een jazzflair, terwijl de doorgedreven repetitiviteit van sommige releases (beluister meesterwerk OV zeker eens om een idee te krijgen van hun buitenaardse stijl) eigenlijk behoorlijk nauw aansloot bij de minimalistische traditie.

Sinds het midden van de noughties zat vooral Barr niet stil: hij rotzooide een tijdje in het gezelschap van Weasel Walter (die ook een paar releases uitbracht op zijn ugEXLODe-label), werkte aan een resem soloreleases, waarvan de meeste in eigen beheer uitgebracht werden. Maar hij startte vooral met blackmetalband Krallice, die op een paar jaar tijd en met slechts een drietal albums al uitgroeide tot een van de meest vernieuwende en bejubelde bands van het genre. Samen met Liturgy is het bovendien een band die het genre introduceerde bij een ander publiek. Live bleven Blair en Barr wel nog te zien. Zo stonden ze op het door Animal Collective gecureerde ATP en op het Moers Jazzfestival in 2011. Weinig bands zullen hen dat nadoen.

Nu is er dus 20012, de voorlopig enkel digitaal te verkrijgen EP, die twee songs bevat die laten horen dat er eigenlijk niet zoveel veranderd is. Zowel "Washp (Mine)" als "96" bevatten die halsbrekende gitaargymnastiek, die niet zozeer extreem is in zware vervormingen (de muziek is niet bepaald ’heavy’), maar wel in complexiteit. De interactie tussen de twee gebeurt op een indrukwekkend hoog niveau en heeft door z’n grilligheid onmiddellijk weer die link met jazz, maar daarvoor zit het natuurlijk ook weer te strak in het pak. En het is vooral Barr die weer opvalt, met z’n onophoudende snarenwerk. Geen idee hoe een menselijke pols die beweging zo lang en zo snel kan aanhouden.

Het blijft echter muziek voor een bepaald publiek: voor de gemiddelde jazzliefhebber is dit ongetwijfeld irritant gejengel, terwijl de metalhead zich zal afvragen hoe het zit met de bas, de distortion, headbangritmes en refreinen. Deze repetitieve aanpak heeft wel een sterk hypnotiserende werking, waardoor het geheel vreemd genoeg een haast liturgische twist krijgt. Als bewijs dat de twee nog altijd imposante, goed op elkaar ingespeelde muzikanten zijn, kan 20012 zeker gelden. Of het echter volstaat als volwaardige release is echter nog de vraag. Als teaser voor een nieuwe plaat is dit alleszins prima, maar als er een album komt dat zich houdt aan deze aanpak, dan zal het — opnieuw — enkel bestemd zijn voor de diehards.

20012 kan, net als een paar oudere demo’s, beluisterd worden op de Bandcamp-pagina van het duo. Vooral Orthrelm II is een aanrader, met z’n 48 tracks.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 − 16 =