Blood Red Shoes :: In Time To Voices

"Closer closer / Feeling the hunger", klinkt het vastberaden in openings- en titelnummer "In Time To Voices". En die honger was er tijdens het schrijven bij Steven Ansell en Laura-Mary Carter: een honger naar pakkende, bijwijlen zelfs troostende melodieën. Om een andere kant van zich te laten horen dan steeds weer die razernij. En of ze daarin geslaagd zijn: op hun derde plaat maakt hun verwondende woede stilaan plaats voor moordende schoonheid, op weg naar hun echte klassieker.

De mythische derde plaat: veel bands zijn al onder die druk bezweken, het kan de plaat zijn die een band definitief maakt of kraakt — en zo vaak het laatste. OK Computer heeft daar indertijd niet veel goed aan gedaan. Niets daarvan bij Blood Red Shoes: in plaats van zich te laten verlammen door welke druk van buitenaf dan ook om de grootste band te worden, dagen ze zich zelf elke keer weer uit om de beste band te worden.

Deze keer hebben Carter en Ansell een soort schoonheid gevonden die hun sound verdiept in plaats van wijdser maakt — nog een fout die zo veel bands maken vandaag. Het leidt tot hun eerste In Rainbows: het perfecte huwelijk van experiment en song, in de echt verbonden door prachtige melodieën en zanglijnen. In Time To Voices is zo’n plaat waarop een band z’n grote voorbeelden uitzwaait zoals een twintiger die het ouderlijke huis verlaat om op eigen benen te staan.

Vier jaar geleden was het ondenkbaar dat de stemmen van Carter en Ansell misschien wel de belangrijkste instrumenten op een Blood Red Shoes plaat zouden zijn. Roepen ruimt baan voor sussen, naast elkaar in plaats van tegen elkaar zingend. Daarmee bewijzend dat een pakkende (zang)melodie elk woord overbodig maakt en abstracte teksten concreet maakt, wat ze ook mogen betekenen. In Time To Voices bewijst op sommige momenten zoals zo weinig platen dat er geen universelere emotie dan ontroering is.

In de afsluiter "7 Years" volstaan de backing vocals van Carter om het een sterke melancholische gloed mee te geven. Het refrein van het breekbare "Slip Into The Blue" is als de glimlach van die ene onmogelijke liefde: troostend en pijnlijk tegelijk. Carter doet hier zelfs denken aan Stevie Nicks. Geen toeval aangezien ze steeds meer een enorme popgevoeligheid met Fleetwood Mac gemeen blijken te hebben.

Het anthemische "The Silence And The Drones", het meest ambitieuze nummer dat Blood Red Shoes tot dusver heeft geschreven, kerft laag per laag het mes dieper en dieper in uw hart. En net wanneer iemand de stadionlichten wil aanknippen, laat het u verdwaasd achter. Had u dat even niet verwacht van deze band. Het zijn schizofrene "liefdesnummers" die niet noodzakelijk over de liefde gaan zoals ze een miljard keer per jaar wordt bezongen: liefde in de wereld van Blood Red Shoes is nooit melig, soms bevreemdend; soms krachtig, altijd intens; altijd abstract, nooit oppervlakkig.

Ook muzikaal experimenteert Blood Red Shoes erop los: samples, synthesizers, een snuifje hiphop, nieuwe gitaareffecten — alles in dienst van het nummer. Maar de band blijft bovenal herkenbaar zodat hun evolutie natuurlijk in plaats van radicaal verloopt, altijd een goede keuze. In Time To Voices begint waar Fire Like This eindigde met "Colours Fade". Het bloedmooie, in assertieve melancholie badende “In Timelegt de brug tussen beide platen perfect. "Lost Kids" murwt hun geluid in een popsong, waarin enkele introverte momenten de impact veel groter maken dan de riffs van weleer. Anderzijds klonk de band nooit heftiger als in "Je Me Perds", de soundtrack bij een hotelkamer die gesloopt wordt nadat het podium eerder die avond al was afgebroken.

Om het met een van de grote inspiratiebronnen van deze band te zeggen: was Box Of Secrets hun Blue Velvet, Fire Like This hun Twin Peaks, dan is dit hun Mulholland Drive: Lynch zijn’ meest intrigerend mooiste film, mede dankzij Badalamenti’s bloed bevriezende en waarschijnlijk beste score (net weer even het "Love Theme" opgezet trouwens). Een soort bevreemdende tederheid in enkele sleutelscènes en een verstikkende, melancholie noir voegen iets meeslepends toe, wat z’n vorige films ontbeerden. Zo is het net met dit In Time To Voices. Op hun allerbest bezorgen Blood Red Shoes u met deze plaat blood shot eyes.

Blood Red Shoes speelt op 20 mei op Les Nuits Botanique.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 + negentien =