Tindersticks :: The Something Rain

City Slang / Constellation
V2

Tindersticks is als dure wijnen: stijlvol, betrouwbaar en ze
worden nooit slecht. Na hun tijdelijke stop van alweer even geleden
– zo tussen ‘Waiting for the Moon
(2003) en ‘The
Hungry Saw
‘ (2008) – leverden de Britse gentlemen ons drie
albums. Het is geen Tindersticks grand cru, maar
degelijkheid terend op pure klasse – al is het niet verkeerd om hun
vorige, ‘Falling Down a Mountain’, een bescheiden dipje te
noemen.

Gelukkig komt die klasse opnieuw boven water in ‘The Something
Rain’, een plaat die meer dan een jaar in de opnamefase bleef
steken en een hymne van negen songs is geworden, gericht aan een
aantal mensen die de bandleden in de voorbije jaren hebben
verloren. Toch is dit geen donkere grafplaat, maar schuilt veeleer
leven in ‘The Something Rain’. Leven in een sausje van jazz, naar
goede gewoonte.

‘The Something Rain’ steekt van wal met de gesproken song
‘Chocolate’, die door de aanpak sterk aan ‘Sister’ van op hun
debuutplaat doet denken en met ruim 9 minuten zelfs nog een kleine
minuut langer duurt. “It had been a perfect Friday afternoon”
begint dit kortverhaal, dat het spreektempo hoog houdt en dus best
wat concentratie vergt om alles te volgen. Zeker omdat het
onderliggende ‘tapijt’ de luisteraar in een aangename, haast
bedwelmende sfeer brengt, met hier en daar meer aandacht voor het
leuk complexer wordend instrumentaal gedeelte, wanneer de verteller
even pauzeert.

De Britten komen vervolgens opzetten met hun sterkste
nieuwelingen, ‘Show Me Everything’ en persoonlijke favoriet ‘This
Fire of Autumn’. Het eerste is veruit hun meest catchy
song en heeft dat te denken aan geweldige gitaarlijn, een clevere
opbouw (opnieuw met climax), geslaagde vrouwelijke backings en een
herhaaldelijk “show me everything” dat ons via de bariton van
Stuart A.
Staples
als een welkome dreun bereikt. ‘This Fire of Autumn’
heeft zijn naam dan weer niet gestolen, want vooral in de tweede
helft van deze song voel je de warmte uit je geluidsboxen komen in
een nummer dat – waar hebben we dat nog neergepend? – in al zijn
subtiliteit steeds complexer wordt. Het is voornamelijk de laatste
minuut, wanneer de blazers alles nog extra aanwakkeren, dat deze
song voor het strafste vuurwerk van dit album zorgt.

‘A Night to Still’ kabbelt op de uitdovende warmte verder, maar
mist als (halve) ballad aan punch om echt te beroeren. Het is de
eentonigheid die het wat de das omdoet en weinig uitzonderlijk
maakt. ‘Slippin’ Shoes’ is vanaf de eerste noten eigenlijk al
veelbelovender – met dank aan de leuke blazersintro, al slaagt het
er niet helemaal in de verwachtingen waar te maken. Allemaal best
leuk, maar Staples heeft al betere songs geschreven. ‘Frozen’
bijvoorbeeld, dat de grandeur van het grote Tindersticks ten volle
bovenhaalt in een heerlijk donker en dreigend nummer, dat niet op
de soundtrack van ‘Lost Highway’ had misstaan. De begeleiding zoekt
wat meer het experiment op, de lyrics zijn bezwerend en de
achtergrondgeluiden vaak verrassend.

Het trage ‘Come Inside’ kan maar matig boeien en duurt ook nog
eens veel te lang, dus heeft het veiligheidshalve de voorlaatste
stek op dit album gekregen. Single ‘Medicine’ is gelukkig een stuk
inventiever en spannender, al mocht het op dat laatste vlak nog een
schepje meer wat ons betreft. Goed dat dit wordt gecompenseerd door
strijkers die voor een van de mooiste momenten van deze plaat
zorgen. Dat laatste kan ook gezegd worden van instrumentale
afsluiter ‘Goodbye Joe’, een song van toetsenist Boulter, die doet
wat de beste tragikomedies doen: ontroeren in alle betekenissen van
het woord.

Tindersticks is al jaren aan een indrukwekkend parcours bezig en
voegt daar met ‘The Something Rain’ nog een aangenaam schepje
bovenop. Verwacht geen wereldalbum, wat er hier en daar van wordt
gemaakt, maar een rustig, coherent geheel waarin Tindersticks in
alle subtiliteit laat zien hoe je als band klasse uitstraalt.

http://www.tindersticks.co.uk

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × 5 =