Wie schrik had dat Cloud Nothings na voorganger Life Without Sound definitief de meer gepolijste richting uit ging, kunnen we geruststellen. Last Building Burning is weer rauw als vanouds.
De voorbije jaren was de uit Cleveland, Ohio afkomstige band uitgegroeid tot een van de lievelingen van de alternatieve rockscene. Albums die heerlijk rammelden en kraakten, gecombineerd met het superieure songschrijverstalent van frontman Dylan Baldi maakte van Cloud Nothings een van de meest boeiende nieuwe gitaarbands van dit decennium. Dat ze voor Attack On Memory een beroep deden op het producerswerk van Steve Albini was op dat vlak de kers op de taart. En dan was er vorig jaar Life Without Sound, een album waarop de band plots mooi in het gareel reed. De songs waren nog altijd puntig en energiek, maar tegelijk ook glad en risicoloos geproducet. Het was een koerswijziging die de band aangerekend werd en op verwijten als ‘uitverkoop’ te staan kwam.
Onterecht, want het was nu ook niet dat ze plots de nieuwe Green Day waren geworden. Daarvoor waren de nummers op het album gewoon te goed en de optredens nadien bewezen dat Cloud Nothings nog altijd een band van chaotische noiserock was. Het mag dan ook niet echt verbazen dat het viertal — gitarist Chris Brown die er vorig jaar bijkwam, is nog altijd van de partij — op Last Building Burning terugkeert naar het geluid van weleer. Daar is de aanwezigheid van producer Randall Dunn — bekend van onder andere Sun O))) — ongetwijfeld niet vreemd aan.
Het album opent meteen met een furieus “On An Edge”, ergens tussen het Hüsker Dü en het korreligste van Nirvana in. De gitaren gaan verschroeiend tekeer en de door Baldi geschreeuwde teksten zijn nauwelijks verstaanbaar. Maar onder die withete noise zit het soort melodie waarop Baldi een patent heeft. Dat geldt ook voor “Leave Him Now”, dat wat meer richting garagerock zit. Zo gaat het de hele eerste helft van de plaat. “In Shame” dendert als een sneltrein , “Offer An End” komt binnen als een tsunami van noise en “The Echo Of The World” zorgt voor de onvermijdelijke knock-out.
Jammer genoeg weet Cloud Nothings het hoge niveau niet het hele album vol te houden. “Dissolution” is het elf minuten durende hart van het album. Het slingert van een rustige aanhef, over een lang met feedback gelardeerd tussenstuk, tot een einde waar de gitaren weer in overdrive mogen gaan. Alhoewel het nummer sterke momenten bevat, komt het als geheel wat doelloos over. De furieuze sturm und drang blijft ook op de twee kortere slotsongs afwezig. “So Right, So clean” en “Another Way Of Life” zijn best goede songs, maar ze missen de allesoverheersende drive van de eerste plaatkant.
Last Building Burning is dus een terugkeer naar het vertrouwde geluid, hoewel de nummers niet over de hele lijn een voltreffer zijn. Maar laat dat niet getreurd zijn, Cloud Nothings is nog altijd een van de meest opwindende gitaarbands van het moment. Een antidotum voor al de geprefabriceerde muziek die tegenwoordig als rock bekend staat.
Op 3 februari staat Cloud Nothings in de Botanique.
