Dat Jónsi ooit gevraagd zou worden voor een soundtrack, was op zich de evidentie zelve. Uiteindelijk zijn de filmische kwaliteiten van zijn werk met Sigur Rós niet te miskennen en kwam de grote Amerikaanse doorbraak van de groep er dankzij de opname van “Svefn-G-Englar” in Vanilla Sky. We Bought A Zoo is echter niet de meesterproef die we van zo’n artiest dan zouden verwachten.
Durven we het zeggen? Deze soundtrack voelt een beetje aan alsof hij afgehaspeld is. Alsof er niet al te veel denkwerk in is gestoken. Sfeervol is het allemaal wel, maar tegelijk krijg je het gevoel dat dit huur-eens-een-Jónsi is: op bestelling pompte de IJslander een aantal zweverige, vaak instrumentale tracks uit zijn keyboard, schikte die rond wat songs van zijn solodebuut Gó en een van Sigur Rós, en hop, het pakketje voor regisseur Cameron Crowe kon de deur uit.
En natuurlijk is er geen probleem met het onverslijtbaar triomfantelijke “Hoppipolla” of het wondermooie “Boy Lilikoi”. Het bezwaar is dat We Bought A Zoo niets meer te bieden heeft dan wat we al kenden. Dit is geen slechte soundtrack; Jónsi’s etherische klanken passen deze film waarschijnlijk als een handschoen. Maar als plaat is dit een vervelend rommeltje dat op de paar al bekende songs en één mooie nieuwe single na weinig meerwaarde biedt.
Het nieuwe werk kan immers hoogstens worden omschreven als schetsen: aanzetten tot een song, een vage collectie belletjes, pianoklankjes en drummetjes die samen wat kabbelen. Het vloeit mooi, en de orkestrale arrangementen van Nico Muhly zijn in de titeltrack erg mooi. Maar het gaat ook vervelen.
En dus zou een mens zich zorgen gaan maken als hij leest dat Sigur Rós net de studio is ingetrokken voor de opnames van een nieuwe plaat, die wel eens “zweverig” zou kunnen worden. Afgaand op dit werk zou dat wel eens “retesaai” kunnen betekenen. Maar dan is er gelukkig nog het afsluitende “Gathering Stories”, waarvan de tekst mee werd geschreven door Crowe: een van de weinige echte songs die voor dit project werden geschreven, en met zijn galopperend beatje en aanzwellende koortjes en strijkers een mooie echo van de Tàkk-periode van Sigur Rós.
Ach, het is eigen aan soundtrackplaten, natuurlijk. Goed als achtergrond bij die spontane visburgerfeestjes bij u thuis, maar weinig boeiend bij een nadere beschouwing. En je vraagt je af of een release van alle muziek uit de film — Temple Of The Dog, Echo And The Bunnymen, Bon Iver, Neil Young en vele anderen — niet meer waarde zou hebben gehad.
