Sigur Rós :: Valtari Film Experiment

Toen Sigur Rós begin vorige zomer het nogal ingetogen Valtari uitbracht, was dat zonder veel poespas. Dit was een plaat die voor zichzelf moest spreken. Het hoge woord werd gegeven aan de luisteraars, of toch de filmmakers onder hen. Het resultaat is Valtari Film Experiment, een reeks kortfilms gebaseerd op de plaat.

Hoe dat experiment ging? Een selectie filmmakers kreeg van Sigur Rós een klein budget en carte blanche om iets te maken op basis van de songs op de zesde plaat van de groep. Daarnaast mochten ook fans hun eigen creaties insturen. Meer dan achthonderd inzendingen bereikten zo het zwembad in Reykjavik dat dienst doet als Sigur Hoofdkantoor. De beste daarvan werden uiteindelijk samen met de twaalf professionele filmpjes vertoond op de website van de band en eindigen nu op een DVD.

Het resultaat is een amalgaam van kleine drama’s, feeërieke animatiefilmpjes en vooral veel mooifilmerij. Dat kan soms knap uitdraaien (De hypergestileerde instructievideo van Ragnar Kjartansson voor “Ég Anda” springt zo voor de geest), maar in het geval van Henry Jun Wah Lee’s “Dauðalogn” is het net iets te weinig. Het zijn prachtige beelden die hij maakt van het oerbos op het Japanse eiland Yakushima, maar hey: dit soort dingen zien wel elke dag vijf keer gerepost op onze facebook. Het mág iets meer zijn.

Voorts is het ook opvallend hoeveel cineasten naar hedendaagse dans grijpen om de muziek van Sigur Rós vorm te geven. Dat gebeurt onder andere in Melika Bass’ versie van “Varðeldur”, maar nog het mooist in “Valtari” (dat eigenlijk fragmenten van heel wat songs gebruikt), waarin een koppel dans in een prachtige vervallen fabriek. De choreografie is overigens van de Belgische Sidi Larbi Cherkaoui. De in een absurde situatie ontsporende dans van Alma Har’Els “Fjögur Píanó” betekent dan weer weinig en daar kan zelfs een naakte Shia LaBeouf weinig aan verhelpen.

Populairste nummer van Valtari blijkt ook voor filmmakers duidelijk “Varúð”, het enige van de plaat dat ietwat directe dynamiek vertoont, en zo voor enige spanning kan zorgen. Vier keer werd het nummer gekozen, telkens met ander effect. Inga Birgisdóttir zet er een eenvoudig animatiefilmpje onder van mensjes met lantarens op bergtoppen. Wie in februari bij het concert in Vorst aanwezig was, zag het al. Floria Sigismondi gebruikt het dan weer als dramatische ontknoping in haar kortfilm Leaning Towards Solace, waarin Elle Fanning en John Hawkes de hoofdrol spelen. En dan is er nog de knappe versie van Björn Flóki die die hele Sigur Rós confronteert met een hard-realistische setting, wat resulteert in een Peter Verhelst-achtige sfeer. Je ontsnapt nooit aan dat sprookjesachtige als je met deze IJslandse band aan de slag gaat, zo blijkt. En het is niet erg. Zelfs het door de grootstad huppelende meisje van Ryan Mcginleys “Varúð” heeft iets onschuldigs over zich, zoals ze zelfs het meest razende verkeer lijkt te trotseren.

Het is op zo’n momenten dat het Valtari Film Experiment zin lijkt te hebben, wat niet van elk filmpje in deze erg lange zit (ruim twee uur) kan gezegd worden. Voer voor de doorbijters en de echte fans dus. Als dvd is het het best in happen en brokken te verteren, om indigestie en verveling te voorkomen. De goeie stukken zijn dat doorbijten echter wel waard. En natuurlijk is dit soort experiment los van de uitkomst ook wel toe te juichen: geef jonge filmmakers maar kansen, en laat ze maar afkomen met hun werk. Enkel een iets – iéts – strengere selectie zou geen kwaad kunnen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × 4 =