Lojinx, 2012
“This EP should be subtitled ‘My Year of Plagues'”. Bill DeMain
verloor in 2010 het merendeel van zijn persoonlijke bezittingen
toen een orkaan lelijk huis hield in zijn thuisstad Nashville. Een
vloedgolf zorgde voor een enorme ravage en zette het stadscentrum
en zijn omgeving helemaal blank: woningen waren op slag
onbewoonbaar en tal van materiële spullen gingen verloren of waren
niet langer bruikbaar. Schrijver en muzikant DeMain (en de helft
van de groep Swan Dive) zag z’n met inkt geschreven notities en
songteksten aan moeder natuur overgeleverd worden maar bleef al bij
al rustig onder de tragische omstandigheden.
Ook toen enkele maanden later zijn volledige huis in de vlammen
opging (te wijten aan een sigaret van een zorgeloze omwonende) – en
daarmee ook de rest van zijn spullen – was dat niet het einde van
de wereld. De man laste evenwel lange pauze in, probeerde zijn
leven weer op een rijtje te zetten en schreef ondertussen ook een
karrenvracht aan nieuwe songs. Van die overdaad aan inspiratie
bleven uiteindelijk zes nummers over. DeMain brengt zo ook voor het
eerst een album onder zijn eigen naam uit. Het noodlot brengt een
nieuw begin met zich mee.
Openingsnummer ‘Looking for A Place to Live’ legt – niet echt
verrassend – de klemtoon op die turbulente periode. DeMain speelt
op zijn 1937 Martin Acoustic (gered uit de vlammenzee) en vertelt
met een zachte stem de zoektocht naar een uitweg, een manier om
alles zo snel mogelijk achter zich te laten. De bestemming lijkt
niet vast te leggen en in veel opzichten beschrijft de muziek het
hobbelige parcours uitstekend. DeMain profileert zich als
singer-songwriter zonder echte thuis. Road music
voor verloren zielen.
Het is overigens het enige moment waar we een rechtstreekse
referentie zien naar de gebeurtenissen. De vijf andere nummers
brengen telkens een ander verhaal en suggereren dat de muzikant
snel de stap naar een nieuw begin heeft gezet. De ene keer gaat het
over een anekdote tijdens een bezoek aan de Grand Canyon, terwijl
op een andere gelegenheid schuchter het spel der romantiek wordt
aangesneden. Van een beproeving of langdurig verwerkingsproces is
weinig te bespeuren – of misschien hebben die nummers het
uiteindelijke album niet gehaald.
Wat overblijft is een kort maar onderhoudend album. ‘St. Joe
’75’ probeert de rock ’n roll opnieuw te reanimeren, terwijl ‘In
Your Letter’ een aardige poging tot ballade is. DeMain zingt
daarbij telkens met een ietwat brave, zelfs gepolijste stem.
Foutloos, maar dat onschuldige stemgeluid ontbreekt het deels aan
diepgang. Elvis Costello had van ‘In Your Letter’ ongetwijfeld een
geweldige song gecreëerd, nu blijft het slechts bij behoorlijke
onderneming steken.
Dat DeMain er echter in slaagt om zijn kwaliteiten als zanger en
songschrijver met de nodige dosis humor te relativeren, is mooi
meegenomen. Bij ‘Commong Love Song’ probeert hij niet te doen wat
zovelen hem voor hebben gedaan, maar steekt hij ietwat ondeugend de
draak met het genre. Inclusief spacy deuntjes op het
keyboard en een aantal rake observaties in de teksten. Het snijdt
niet diep, maar het blijft steeds onderhoudend.
‘Extended Stay’ is een album dat niemand zal afstoten maar
daarin ligt eveneens haar grootste zwakte. Het is aangenaam om te
horen, maar het duikt op geen enkel moment onder de oppervlakte.
Ergens hadden we graag meer van DeMains levensverhaal gehoord, het
leven en welzijn na de ravage. Het had voor een bitter pil kunnen
zorgen of een stevige portie ontroering, allemaal elementen die nu
nauwelijks of niet aan bod komen. Dat is een bewuste keuze maar
tegelijk ook een keuze die te betreuren valt. Met ‘Extended Stay’
is dus niets fout, alleen mocht de artiest iets ambitieuzer geweest
zijn. Of misschien moet dat verwerkingsproces nog in gang
treden.
