Sóley :: We Sink

Als je het ons vraagt, dan hebben fans van Twin Peaks er alweer
een muzikaal idool bij. Sóley Stefánsdóttir – met zo’n naam kan je
alleen een IJslandse zijn – heeft met ‘We Sink’ het muzikale
equivalent van Twin Peaks gemaakt: het album weet de sfeer van de
serie perfect in driekwart van een uur te gieten. Meteen voegen we
er graag aan toe dat ze ons her en der stevig laat verdwalen in de
grimmige en onbestemde natuur die Laura Palmer en dorpsgenoten net
zo interessant maakt.

Opener ‘I’ll Drown’ brengt ons al onmiddellijk in de gepaste
mood. Een mysterieus universum dringt zich aan de
luisteraar op. Sóley zingt zich met glasheldere stem een weg
doorheen de chaos, opgewekt door blikken instrumenten. Uiteindelijk
verdrinkt haar stem terwijl ze vastberaden blijft vasthouden aan
het haast mantra-achtige zinnetje ‘I’ll drown when I see you’.

‘Smashed Birds’ is daarentegen een perfect geschifte popsong.
Een voortstuwende zweverige melodie en een zangeres die er bovenuit
torent, weliswaar alsof ze nog steeds aan ‘t verdrinken is. Hoewel
ze het hoofd koel houdt, het blijkt het toch allemaal niet zo
onschuldig te zijn. “And I took all your birds / And I smashed them
in my pockets / And I cut the feathers off / And I made myself a
beautiful dress”, het IJslands elfje lijkt eerder een trol, maar
dan wel een mooie trol. En dat maakt het allemaal net heel
gevaarlijk. In opvolger ‘Pretty Face’ zet ze dan ook mooi verder
wat ze begonnen is. Ze blijkt inderdaad niet enkel het mooie
gezichtje te zijn, maar een vrouw die met haar beide voeten in het
leven staat. En ze weet duidelijk van wanten als ‘t op popliedjes
aankomt.

‘Bad Dream’ is een kort, maar daardoor net zeer fijn en
aangenaam lied. Het eigen universum dat ze probeert te creëren
krijgt hier aardig vorm, al geeft ze de pap in de mond aan
criticasters door het over een konijn, een achtervolging in de
tuin, en een hoed te hebben. ‘Dance’ begint veelbelovend maar laat
al snel het tempo dat het nummer in zich leek te hebben varen voor
meer van hetzelfde. En vanaf hier gaat het eigenlijk neerwaarts wat
afwisseling betreft. Elk nummer is zowat in hetzelfde bedje ziek en
de luisteraar verliest willens nillens de aandacht ten voordele van
iets aardser.

Nog twee keer herpakt ze zich. ‘About Your Funeral’ is een
vrolijk nummer dat over een speelgoedpiano of draaiorgeltje gaat.
Wanneer de drums erbij komen, is een balkansfeertje niet ver weg en
lijkt het opnieuw de goede weg op te gaan. Het is echter spijtig
dat daar twee nummers achter komen die deel uitmaken van een
trilogie. Zulks was niet nodig en is vooral storend.

En wanneer de laatste chaotische geluiden uitsterven volgt er
een ruim een halve minuut durende stilte. En dan volgt het laatste
nummer: ‘Theater Island’ stond, net als ‘Blue Leaves’ en ‘Kill The
Clown’, al op haar eerder verschenen EP (met dezelfde titel). Dit
nummer verdient het zeker om hernomen te worden. Het tempo van haar
tocht op ‘We Sink’ is terug aanwezig. Net voor ze definitief
afscheid neemt, vat ze de luisteraar nog even bij de kraag en maant
ze die aan tot het spitsen van de oren.

Met ‘We Sink’ levert Sóley een aangenaam plaatje af dat nummers
bevat die beter zijn dan het gemiddelde wat we doorgaans
voorgeschoteld krijgen. Maar het geheel is niet wat het zou moeten
zijn. En dat is het voornaamste verschil met Agnes Obel
bijvoorbeeld, die in dezelfde sfeer vertoeft maar wel een zeer
coherente plaat heeft afgeleverd (het Engels van Sóley is dan weer
stukken beter dan het koeterwaals van Obel). We zijn er echter van
overtuigd dat wie zich deze plaat aanschaft gecharmeerd zal zijn.
Sóley zal nog van zich laten horen.

http://www.morrmusic.com/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 + 10 =