Met The Ordinary Life Of Marco Z wist Marco Zanetton van Superbox ons in het begin van het jaar heel aangenaam te verrassen na een lange periode van halfslachtige, weliswaar goed bedoelde projecten. Het was echter nog maar een onofficiële release. Met I’m A Bird heeft hij dat krachtvoer nu op een korte EP geconcentreerd om de radiogolven officieel in te palmen.
Toch heeft Zanetton het zich met I’m A Bird evenmin al te gemakkelijk gemaakt, want buiten titeltrack “I’m A Bird” bevat het nieuwe EP’tje geen enkel nummer van The Ordinary Life Of Marco Z. Dat maakt vier nieuwe nummers plus “I’m A Bird” als single om het kleinood aan de man te brengen. Dat “I’m A Bird” een fijn liedje is, wist u natuurlijk reeds via onze recensie over The Ordinary Life Of Marco Z, want het nummer is er het beste voorbeeld van hoe Zanetton er na jaren in geslaagd is om de twee schijnbaar onverenigbare stijlen van country en indierock met elkaar in harmonie te brengen.
Het is echter niet alleen de geslaagde combinatie van muziekstijlen dat van Marzo Z Zanettons meest geslaagde project sinds Superbox maakt. Met “My Ears” bewijst hij immers het liedjesschrijven nog steeds in de vingertoppen heeft zitten, terwijl “Nothing In My Heart” het perfecte evenwicht tussen verslavende rock en goudeerlijke teksten belichaamt. In het nummer bezingt Zanetton namelijk dat hij de stoute jongensdromen achter zich heeft moeten laten om uiteindelijk net als iedereen te gaan werken. Muzikaal is “Nothing In My Heart” trouwens eveneens top want er is geen enkel Marco Z-nummer met een dergelijk geslaagd bruggetje.
Dat een korte EP best krachtig kan zijn, bewijst eveneens “This Old Heart Of Mine”, een oud motown-nummer van de hand van Sylvia Mown dat onder andere reeds door Rod Stewart en Isley Brothers vertolkt werd. Het is een link naar Zanettons iets minder succesvolle motown-project The Berriegordies, waarin hij indierock met zwarte muziek probeerde te combineren. Het is paradoxaal genoeg pas hier, in een mix met nog meer muziekstijlen, dat het nummer helemaal tot bloei komt.
Dat Zanetton met Marco Z technisch een stuk verder staat dan met Superbox vijf jaar geleden, heeft daar ongetwijfeld mee te maken. Superbox rammelde in het begin weliswaar nog heel lekker met See You Around, maar het werd in de latere Superbox-periode met het moeilijkere Deterioration/Schoolnights: Songs And Stories toch duidelijk dat Superbox niet meer het vehikel was waarmee Zanetton zijn muzikale ambities waar kon maken. Het is bijgevolg geen wonder en al zeker geen schande dat latere Superbox-nummers als “Bringing Back The Love” en “Marketing Song” in Zanettons nieuwe groep een nieuwe kans krijgen.
Het potentieel van de groep mag nog een laatste keer blijken uit het finale nummer “Just Like Annie”, waarin het meerstemmige karakter van Marco Z nog eens even extra in de verf gezet wordt. Het rondt I’m A Bird mooi af en het maakt dat het EP’tje als smaakmaker gerust kan tellen! Dat Marco Z in Villa Basta bij de cd-voorstelling live een even professionele indruk op ons wist te maken, haalt ons helemaal over de streep om u het combo als één van de grote Belgische beloften van het jaar 2011 aan te prijzen!
