Coldplay :: Mylo Xyloto

Parlophone, 2011

Wij hebben Coldplay altijd een warm hart
toegedragen, en zijn de bierkaai en de cynici blijven bevechten
toen ze in kritische middens minder en minder bijval kregen. Dat
elk album minder was dan het vorige – ‘Viva La Vida‘ niet
nagesproken, dat kwam dan ook na het intrieste ‘X&Y‘ – is een
vaststaand adagium, maar toch was er altijd genoeg om door de
middelmaat te zien. Een aantal ijzersterke singles, zelfs op
‘X&Y’, een leuke liveshow – al mag je ze geen twee keer binnen
een tour zien, want zelfs de gniffeltjes zijn ingestudeerd – en een
open frontman zonder kapsones. Veel minder populaire acts kunnen er
een voorbeeld aan nemen.

Ook vooruitgestuurde single ‘Every Teardrop Is A
Waterfall’ kon ons niet van ons stuk afbrengen. Coldplay maakt dan
wel geen baanbrekende kunst, leuke, perfect ineengestoken popmuziek
is het zonder twijfel. Dat de teksten infantiel en de inhoud
afwezig zijn, willen we tijdens het afwassen wel eens vergeten.

Eerste vaststelling op ‘Mylo Xyloto’, een titel die
onterecht vaak beschimpt wordt: het beproefde recept wordt
andermaal gehanteerd. Coldplay belooft telkens dat elk album anders
zal klinken dan het vorige (en dat het hun laatste zal zijn, dat
doen trouwens wel meer bands bij wie het veel meer welkom zou
zijn), maar die koerswijziging blijkt andermaal minimaal. Tweede
vaststelling: quasi elk nummer is opnieuw een potentiële wereldhit.
Het moet van erg veel geloof in een eigen waarheid getuigen om het
talent daarachter niet te onderschrijven. Wat rest, is het
muzikale. Ook die lijn gaat omgekeerd crescendo. ‘Mylo Xyloto’ is
opnieuw een stapje achteruit ten opzichte van ‘Viva La Vida’.

De plaat wordt verkocht als een dystopie met twee
personages, Mylo en Xyloto. Gedachten gaan daarbij naar Margaret
Atwood, George Orwell, artiesten die het genre moderniseerden en
van beschimpen redden. Kinderachtig dichten kwam niet in ons op.
Want hoe je het draait of keert, ook op ‘Mylo Xyloto’ staat Martin
gewoon opnieuw belachelijk banaal te rijmen, bij de haren getrokken
frasen in een gedwongen metrum te passen, daarbij niet
terugschrikkend om een bepaalde zin maar te blijven recycleren. We
hoeven heus niet in elk nummer toegezongen te worden dat het ‘Us
against the World’ is. Als de noodkreet Seif Al-Islams huig
ontsnapte, dan misschien. ‘Mylo Xyloto’ een conceptalbum noemen
omdat het binnen het klassieke jongen-meisjeverhaal past en omdat
er al eens een halve minuut galm tussen de nummers waart, lijkt ons
ook een aanfluiting van dat genre.

Op het album staat al te veel storend slechte
muziek, bijna allemaal op het tweede deel van de plaat. ‘Major
Minus’ is een erg matig kreetjesnummer, ‘Princess Of China’ een
door een verveelde drum aangedreven poging tot, ja, tot wat
eigenlijk? Het is middelmaat op synths in combinatie met een
samenzang die bij wet verboden zou moeten worden. En het is niét
Rihanna die het nummer de dieperik in doet tuimelen.

Alles wat daarna komt klinkt alsof het album node
afgerond moest worden, al is het gejaagde ‘Don’t Let It Break Your
Heart’ zeker niet slecht. ‘A Hopeful Transmission’ en ‘Up With The
Birds’ zeuren een eindje weg. Perfecte soundtrack bij een dystopie,
zal dat heten.

Op de eerste helft van het album, de a-kant voor de
veertigplussers, toont Coldplay waar het zo goed in is. Eerlijke,
op maat gesneden popmuziek zonder meer. ‘Hurts Like Heaven’ is een
leuk, enthousiast gezongen uptemponummer, ‘Charlie Brown’ een
catchy riedel die regelmatig de bocht mag uitgaan. Jonny Buckland,
die steeds belangrijker wordt voor het geluid van de band, laat
zijn gitaar steviger jammeren dan ooit tevoren, ook dat is een rode
draad doorheen het album. ‘Us Against The World’ opent zich als een
fijn tussendoortje dat het staccato van Martin perfect uit de verf
doet komen, en ook ‘Every Teardrop Is A Waterfall’ steekt met zijn
opzwepende drums en naar doedelzak neigend gitaarspel sterk in
elkaar. Enkel ‘Paradise’ is een stinker, maar als het mis is, is
het dat ook goed. De single steunt op één woord en twee kreten, het
blijft belachelijk dat de misschien wel grootste band ter wereld
daarmee weg komt.

Mylo Xyloto is als vijfde album van Coldplay het
derde middelmatige op een rij, het derde ook dat de tekortkomingen
duidelijker onderstreept dan de kwaliteiten. Matig plaatje.

http://www.coldplay.com/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 5 =