Kompakt, 2011
Wie er nog steeds van uitgaat dat Brazilië alleen voetballers,
de samba en Sergio Mendes als belangrijkste exportproducten bezit,
moet dringend de woorden ‘minimal’ en ‘Brazilië’ intikken in eender
welke zoekmachine op het internet. Er zullen ongeveer 806.000
resultaten tevoorschijn komen, waarvan de meerderheid de naam ‘Gui
Boratto’ zal bevatten.
Gui Boratto maakt namelijk al sinds 2004 furore in zijn
geboorteland, maar het was pas met zijn debuut ‘Chromofobia’ uit
2007 dat hij zichzelf écht op de wereldkaart der muziek wist te
plaatsen. We maakten kennis met de – zo bleek later – gebruikelijke
stijl van Boratto: eenvoudige, vrolijke uptempo beats en
hooggestemde tonen. Door zijn onderscheidende vorm van
minimalistische techno, die zowel clubs als loungebars in
vervoering brent, veroverde hij langzaam maar zeker de harten van
menig nationaliteit. De single ‘Beautiful Life’ trok hem uit de
underground-scene en bracht hem tot bij het grote(re) publiek.
Nieuwe kansen deden zich voor en zijn tweede album ‘Take My
Breath Away’ lag twee jaar later in de rekken. Opnieuw een plaat
met techno die overloopt van gevoel en sterk gewaardeerde
melodieuze nummers. Een warm onthaal van het publiek, inclusief
nieuwe hit ‘No Turning Back’, bleef niet uit.
Boratto’s nieuwe album ‘III’ is dan ook een opmerkelijke
release, want de plaat wijkt grotendeels af van de gebruikelijke
sound en wordt hoofdzakelijk gekenmerkt door diepere en zwaardere
tonen, die resulteren in een overheersend donkere en dreigende
sfeer. Toch kan je niet ontkennen dat deze opvolger deels nog het
stramien van de vorige platen volgt. ‘III’ ademt nog steeds
emotionele minimal uit, al is ze deze keer net iets meer aan de
lugubere kant.
Gevoelens van hulpeloosheid en wanhoop domineren de eerste vier
nummers van het album, alsof de Braziliaanse DJ nooit anders
geproduceerd heeft. Zo wordt het statische nummer ‘Striker’
doorweven met vocals die een onheilspellend gevoel met
zich meebrengen. Een nummer dat niet zou misstaan op de soundtrack
van de eerstkomende kwaliteitsvolle cultfilm.
Boratto wou naar eigen zeggen zijn rockachtergrond (de
Braziliaan was in zijn jonge(re) jaren grote fan van o.a. Kiss,
Black Sabbath, The Smiths en groepen als Depeche Mode en New
Order) benadrukken in zijn derde album. Op de nummers ‘Stems from
Hell’ en ‘The Drill’ komt de erfenis van deze jeugdzonde sterk naar
voor. Minimal meets rock&roll and they seem to get along
just fine.
Betekent dit dan dat Boratto zijn eigen stijl voor 360° heeft
omgezwierd? Helemaal niet. De Braziliaanse producer weet perfect
hoe hij zijn nieuwe, donkerdere stijl kan verzoenen met zijn
gebruikelijke hooggestemde muziek. Op ‘Flying Practice’ toont hij
een mooi staaltje van hoe hij oud en nieuw perfect kan laten
samenvloeien zonder daarbij een artificieel geheel af te leveren.
Meer zelfs, met een klein beetje verbeelding hoor je in de verte
‘No Turning Back’ weerklinken. Ook met het daaropvolgende nummer
‘Trap’ verzoent hij hemel en hel, al gaat de Braziliaan hier nog
een stapje dieper de onderwereld in en overheersen de zware en
grimmige tunes.
Met ‘Soledad’ smijt Boratto het over een interessante boeg door
nog complexer te werk te gaan dan voordien. Door de zachte beat tot
ver boven haar kookpunt te brengen, roept hij een vorm van manische
rust op. Een breekpunt dat ons nogmaals doet zwichten voor de
grillen van een van ’s werelds beste dj’s van het moment.
Boratto sluit af met strakke nummers die zweven tussen oud en
nieuw. Met uitsmijter ‘This is not the End’ (bijgestaan door
Luciana Villanova) zou het nieuwe zusje van ‘Beautiful Life’ en ‘No
Turning Back’ wel eens geboren kunnen zijn. De poppy
insteek maakt van deze laatste track de uitzondering op de donkere
regels van het album.
Met “III” levert Gui Boratto een gedurfde, maar welgesmaakte
derde af. De Braziliaan slaagde erin een prachtig album te maken
dat alleen maar beter wordt naarmate je je volledig laat
onderdompelen in de nieuwe wereld die de Braziliaan heeft
ontworpen. Een donkere, maar vooral heel erg intrigerende plaat vol
diepe emoties, die balanceert op de dunne lijn tussen muziek en
kunst.
