Veronica Falls :: Veronica Falls

Dat ze een beetje ontgoochelen met hun debuut, de jongelui van Veronica Falls. De gelijknamige plaat zorgt weliswaar voor een dozijn fijne songs, maar echte kleppers zijn aan de zeldzame kant. Een opstapje naar een meesterwerk over twee jaar?

Je moet het maar doen, je in de schijnwerpers werken, voorwerp van een hype worden én die vervolgens een volledig jaar, tot de release van je debuut, warm houden. Veronica Falls deed het, met het bijna voorspelbare gevolg: het debuut voldoet niet aan de verwachtingen.

Wiens fout is dat dan eigenlijk? De band die, hoofdzakelijk door anderen, een jaar lang gehypet werd? Of toch de luisteraar, die kleine snoodaard die in zijn hoofd diezelfde band tot een stelletje halfgoden heeft laten uitgroeien?

Aardige vragen om over na te denken op een herfstige dag terwijl het debuut van dit Londens viertal, waarvan de leden een verleden hebben in Sexy Kids en The Royal We, weerklinkt.
De waarheid ligt vermoedelijk voor de zoveelste keer stomweg in het midden, waardoor deze plaat misschien toch meer pluimen verdient dan je op basis van een eerste, een lichtelijk balorigheid opwekkende luisterbeurt zou denken.

Veronica Falls is immers niet meer — maar ook niet minder — dan een aardige popplaat. Niks wereldschokkends, geen nieuwe muzikale standaard, maar zeker ook geen bagger. Gewoon een flink half uur leuke deuntjes.

Zo opent de plaat sterk met de hoekige gitaarriedels van “Found Love In A Graveyard”, waarbij vooral het engelengezang van Roxanne Clifford opvalt. Zap naar “Bad Feeling” en je krijgt nagenoeg dezelfde melodie voorgeschoteld, ditmaal aangevuld met dramatische achtergrondkoortjes die het Spectoriaanse karakter van de song van extra kracht voorzien.

In “All Eyes On You” en “Misery” profileert Veronica Falls zich bovendien als een waardige opvolger voor The Vaselines. “Beachy Head” toont dan weer dat de band niet vies is van een dosis rammelpunk. Het paradepaardje van de plaat is echter hekkensluiter “Come On Over”, een uitschieter waarmee Veronica Falls al zijn potentieel naar buiten brengt. Het nummer bouwt op, dendert, zorgt voor een reflexmatige snok aan de volumeknop en zou eigenlijk grijsgedraaid moeten worden op de radio.

Als de band het niveau van “Come On Over” had kunnen doortrekken naar de rest van de plaat, dan was Veronica Falls een indrukwekkend debuut geweest, eentje waarvoor je desnoods persoonlijk een hype in het leven zou willen roepen. Helaas weet Veronica Falls zich slechts zelden als een meesterlijke band te presenteren, waardoor dit niet meer is dan een alleraardigst debuut. Het potentieel is er alvast, een verzilvering volgt met plaat nummer twee?

Veronica Falls speelt op vrijdag 4 november in de Charlatan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 − 2 =