M83 :: Hurry Up, We’re Dreaming

’Een dubbelalbum? Wie denk je dat je bent? Billy Corgan?’ Waarom niemand deze, of andere gelijkaardige evidente vraag naar het hoofd van Anthony Gonzalez geslingerd heeft, is een raadsel. Het gevolg is er dan ook naar: de nieuwe M83 beslaat twee cd’s en werpt daarmee een donkere schaduw over de tot nu toe boeiende carrière van het project.

Wat moet een mens na tien jaar platen maken? Sinds het verschijnen van M83 in 2001, is de gelijknamige Franse band aan een gestage opmars bezig, die drie jaar geleden tot een voorlopig hoogtepunt kwam met Saturdays = Youth, een album dat een prelude bleek op de hele droompop-beweging en met nummers als "We Own The Sky" de gedroomde soundtrack verzorgt bij een herfstige verliefdheid.

Hoe overtref je zoiets? Met een volgende goede plaat? Of is dat te logisch? Gonzalez pakte zijn koffers, ruilde Frankrijk in voor California waar hij, naar eigen zeggen, geen klein beetje inspiratie ging opdoen in Joshua Tree. Het resultaat is niet één, maar twee platen, die draaien rond het thema dromen. Eentje is bovendien gemaakt vanuit het perspectief van een jongen, de andere hanteert het oog van een meisje. Bovendien ziet Gonzalez het nieuwe album als een reflectie van de eerste dertig jaar van zijn leven.

Nou nou. Als idee is het ongetwijfeld geinig, maar om effectief een publiek mee van de sokken te blazen, is het helaas niet sterk genoeg. Hoewel: Hurry Up, We’re Dreaming klinkt bij momenten zeer indrukwekkend. Opener "Intro" bijvoorbeeld, sleept je, met behulp van Zola Jesus, keihard de plaat in, richting briljante single "Midnight City" (in het obscure café circuit in de omgeving van Joshua Tree vorige maand al een hit!), maar vanaf dat punt belandt de luisteraar op een rollercoaster.

"New Map" is bijna vintage-M83, "Raconte Moi Une Histoire" ontroerend in zijn naïviteit en eenvoud, "Echoes Of Mine" komt dan weer zweverig, maar betoverend uit de hoek en is naast meeslepend zowaar groots in zijn finale. Daar tegenover staan echter ook onderdeeltjes als "When Will You Come Home?", die de flow van de plaat saboteren en zorgen dat voorganger "This Bright Flash" veel van zijn pluimen verliest. Uiteraard zou de contrastwerking tussen beiden vuurwerk kunnen opleveren, maar helaas is dat niet het geval: "When Will You Come Home?" is niet meer dan een een langzame aanzet naar "Soon, My Friend", een nummer dat zelf al zijn tijd neemt om op gang te komen.

Waarmee, ondanks enkele ferme toppers, aan het einde van de eerste cd zowat alle lust om verder te luisteren, verdwenen is. Waar M83 in het verleden een kei was in het verzorgen van sfeer en het opbouwen van spanningsbogen, lijkt de band vandaag de trappers kwijt. Het evenwicht is zoek op dit album, waardoor je jezelf er beschamend snel op betrapt van de skip-toets gebruik te maken.

Toegegeven, met zijn uur en 12 minuten is Hurry Up, We’re Dreaming nog niet zo extreem van lengte. Dit is gelukkig nog geen Mellon Collie And The Infinite Sadness of Stadium Arcadium, albums die van zo’n overdaad getuigen dat de verhoudingen kwantiteit/kwaliteit volledig scheefgetrokken zijn. Al vertoont M83 vergelijkbare symptomen. Met wat meer schrapwerk, had Hurry Up, We’re Dreaming een van de platen van het jaar geweest. Nu wordt de droom bij momenten zo vervelend dat je blij bent dat je wakker wordt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf + 18 =