Reatards :: Teenage Hate

Het is intussen al anderhalf jaar geleden dat Jay Reatard op onfortuinlijke wijze om het leven kwam. Toch was Reatards manier van overlijden niet het enige wat een wrange nasmaak naliet, want het afgevlakte laatste album Watch Me Fall deed de loeiharde punkrocker evenmin veel eer aan. Een ideale gelegenheid echter om met Teenage Hate een onafgewerkte plaat en twee lofi tapes uit de prille beginperiode op één plaat te droppen en de herinnering aan Watch Me Fall uit het geheugen te wissen.

We kunnen er met ons verstand eigenlijk nog altijd niet bij dat bepaalde muziekcritici Watch Me Fall een goede plaat vonden. Wat popgehalte betrof, had Reatard met de postapocalyptische popgroep Lost Sounds en zijn soloplaat Blood Visions namelijk veel interessantere dingen gedaan en daar had het brave Watch Me Fall nauwelijks nog iets aan toe te voegen. Blood Visions gaf Reatards rauwe punkrock een iets radiovriendelijker gezicht zonder te grote toegevingen te moeten doen en de eigen identiteit te verliezen.

De verzamelplaten Singles 06-07 en Matador Singles 08 bevatten vervolgens nog genoeg rariteiten om Reatards verhaal interessant te houden, maar met Watch Me Fall ging het fout en verviel Reatards helemaal in de middelmatigheid. Is het nog nodig hieraan toe te voegen hoe fris een geïnspireerde archiefplaat als Teenage Hate na zo’n verhaal van neergang klinkt? De met veel geestdrift uitgebrulde haatteksten van een jonge punkgroep en de eerste oprispingen van ideeën in de richting van het uiterst originele Lost Sounds klinken namelijk heel wat interessanter dan een rocker die pogingen onderneemt om radiofähig te zijn en bij een hip indierocklabel als Matador te horen.

Dat Teenage Hate het complete tegenovergestelde van een plaat als Watch Me Fall is, wordt vlug duidelijk, want met “I’m So Gone” trapt Reatards meteen af met een nummer over puberale hopeloosheid. Het nummer is vandaag actueler dan ooit, want wie is er in de huidige crisistijd nog zeker dat het allemaal wel goed zal komen? Reatard zaliger heeft intussen uiteraard geen zorgen meer, maar met Teenage Hate laat hij nieuwe generaties pubers niettemin een misantrope soundtrack na om zich lekker onwennig bij te voelen. Met “You Fucked Up My Dreams” krijgt dat publiek er zelfs een gevat, door merg en been snijdend haatnummer bij om de verspilzuchtige babyboom-generatie de huid mee vol te schelden.

Niet dat het plaatje een en al puberaal ongenoegen is, want met “Stacye” krijgt u bijvoorbeeld een Brits aandoend punknummer over een meisje op uw bord. Soft is het echter niet, want Reatards hoest de teksten op alsof het de bloederige longblaasjes zijn van een terminale kankerpatiënt. Uit een soortgelijk vaatje tapt “I Gotta Rock ‘n’ Roll”, een heftig hyperspeed punknummer dat niemand specifiek aanvalt, maar dat met nauwelijks meer dan een minuut en een heel herkenbare tekst wel een van de meest memorabele passages van Teenage Hate is.

Muzikaal wordt het plaatje pas echt interessant in nummers waarin er verwijzingen naar Reatards’ andere projecten te horen zijn. Dat is bijvoorbeeld het geval in het wervelende “Quite All Right”, hét nummer van Teenage Hate waarin de link naar het postapocalyptische Lost Sounds – Reatards’ meest geslaagde project — het duidelijkst te horen is. Maar het meest verrassend is Reatards’ met een nummer als “On The Go”, waarin het combo experimenteert met het surfgenre. Het maakt duidelijk dat Reatards nog interessante plannen had waar uiteindelijk heel weinig mee gedaan is, wat de waarde van Teenage Hate als boeiende archiefplaat nog meer in de verf zet.

Dat het rauwe Teenage Hate met maar liefst 39 nummers hét plaatje bij uitstek is om Reatards mee te leren kennen, lijdt bijgevolg geen twijfel. Van een nummer als “Down In Flames’ waarin enkele groepsleden elkaar zitten uit te schelden tot interessante covers als The Beatles “I’m Down” of Buddy Holly’s “Ollie Vee”: na Teenage Hate kent u Reatards van binnen en van buiten. En voor wie dat nog niet volstaat, is er gelukkig nog altijd het overlevende Reatards-groepslid Ryan Wong. Hij komt met punkoverstijgende projecten als Digital Leather en Destruction Unit vaak erg dicht in de buurt van Lost Sounds en Reatards soloplaat en houdt de hoop op meer (en nog beter?) intussen levend.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf − 4 =