Een paar weken na onze lovende recensie over Lost Sounds, kondigde de gelijknamige groep reeds aan te splitten. Ondertussen betekent Jay Reatard voor Detroit wat Jay Mascis ooit nog voor de indierockscene van de jaren negentig betekende. De man ziet het echter even niet meer zitten om de meest vernieuwende wind van de scene te zijn. Oude liefde roest niet: met Not Fucked Enough keert Reatard terug naar de prille beginperiode van zijn carrière en omarmt hij zijn allergrootste liefde: de Reatards!
Het ziet er naar uit dat Lost Sounds een échte uitputtingsslag moet zijn geweest. Zo deed de split van Lost Sounds niet alleen Jay Reatard naar het meest primitieve geluid van garagerock teruggrijpen; ook zangeres Alicja koos met River City Tanlines voor een veel primitiever geluid, alsof de leden van Lost Sounds plots het gevoel kregen zwaar tegen de wetten van de garagerock te hebben gezondigd.
Toch is het zelfs nu nog niet duidelijk wat Jay Reatard precies van plan is. Reatard nam voor In The Red Records reeds een plaat met Lost Sounds op, maar werd onlangs ook door het label gevraagd een soloplaat op te nemen, die in het voorjaar van 2006 in de rekken van de betere platenzaak zou moeten liggen.
Reatard hangt het zelf niet aan de grote klok, maar de man heeft naast een eigen label (Shattered Records) ook nog een paar andere groepen, zoals de Angry Angles, de Terror Visions en de Final Solutions. En dat is dan nog maar een greep uit zijn vele projecten. Reatard steekt de fijne garagebands, die hij in de stal van Shattered Records uitnodigt om er een plaat op te nemen, uiteraard ook maar al te graag een handje toe, als hij er natuurlijk zelf al geen deel van uitmaakt. Dat bewijst dat Reatards’ interessesfeer na de split van Lost Sounds zeker nog niet aan slijtage heeft geleden. Onnodig daar nog aan toe te voegen dat de man van onschatbare waarde is voor de scene.
Dat de fel gewaardeerde duizendpoot een vrij gewelddadig verleden heeft, blijkt ondermeer uit de lyrics van die projecten. Vorig jaar kwam er nog een verzameling uit van songmateriaal uit de beginperiode van de Reatards onder de naam Bedroom Disasters. De plaat bevatte songs die Jay Reatard tussen zijn zestiende en zijn negentiende samen met Ryan Leather van Digital Leather en The Wongs opnam. Het was een tijd waarin Jay Reatard zeer vaak uit de clubs van zijn eigen optredens werd verdreven wegens destructief gedrag. De titel is zeer toepasselijk aangezien de plaat met niets meer dan een slaapkamer als studio en een cassetterecorder als apparatuur werd opgenomen. De lyrics van de Reatards stralen, veel meer dan de apocalyptische pop van Lost Sounds, Reatards’ persoonlijke woede uit.
Bedroom Disasters bevat paradoxaal genoeg ook een paar van de meest toegankelijke songs van de Reatards. Zo bevat de plaat naast "Puke On You", waarin u Reatard hoort kotsen, ook songs als "Stacye" en "Loretta", die bij vlagen zelfs aan de Britse punk van de Sex Pistols doen denken. Daardoor is Bedroom Disasters toch nog een beetje een popplaat.
Not Fucked Enough maakt het de luisteraar nét iets moeilijker naar dat soort parels te zoeken, al hangt het er natuurlijk van af hoe goed de luisteraar tegen dit soort zware punk bestand is. Op een song als "Drink Today" zien we een vol café zatte mensen nog wel uit de bol gaan, en uiteindelijk klinkt "I Like Your Titty" ook maar als een opgefokte lovesong, die ingezongen is door iemand met een batterij van duizend Volt in zijn reet.
Dat Reatard het moeilijk heeft om zich aan de veilig afgebakende grenzen van de pop te houden, is ook deze keer overduidelijk. Dat zorgt er uiteindelijk voor dat al de experimentjes van Reatard allemaal op aangebrande rock-’n-roll uitdraaien. Daardoor is dit soort rock-’n-roll zeker fucked up genoeg om de mensen die The White Stripes al een lawaaierige garageband vinden nog eens extra goed te choqueren. Niet dat Reatard er voor ons geen schepje meer bovenop mag doen. Integendeel. Wij halen ons in de tussentijd nog een yoghurtje op basis van rode pepers uit de koelkast.
