Reatards :: Grown Up, Fucked Up

Zes jaar geleden overleed Jay Reatard — Jimmy Lee Lindsey Jr. — na een kort maar heftig leven aan het front van de rock in Memphis, Tennessee. Reatard was op dat moment net geen dertig, maar maakte al een half leven platen. Als tiener speelde hij rauwe en overstuurde garagepunk met The Reatards, als twintiger nerveuze elektrorock met Lost Sounds en later opnieuw garagerock als Jay Reatard. Na de re-issue van Reatards’ debuutplaat Teenage Hate, een stormram waarmee hij zichzelf tot prins van de plaatselijke punkscene gekroond had, volgt de re-issue van Grown Up, Fucked Up, de tweede, smerigste en laatste van Reatards.

Grown Up, Fucked Up was geen koerswijziging, maar volle kracht vooruit in de richting die Teenage Hate had aangewezen. Razende garagepunk die klinkt alsof ze in een telefooncel is opgenomen, cassettespeler aan de hoorn, met een hysterische groep die speelt voor zijn leven aan de andere kant van de lijn. Een steenkapper op drums, een dikke brij fuzzgitaren en daar bovenop Jay Reatard die brullend en krijsend alle demonen bezweert die zijn tienergeest kwellen.

“Het voorbije jaar voelt aan alsof er wel tien verstreken zijn”, schrijft Reatard zelf in de liner notes. “Alle onschuld, naïviteit en zachtheid werden uit mijn hart, mijn geest en mijn ziel gezogen. Zeventien was geweldig maar aan alle goeie dingen komt een eind. Goedheid sterft net als al de rest, zoals dat gevoel wanneer je voor het eerst verliefd wordt. Ik word bijna ziek wanneer ik denk aan mijn leven. Ik was vroeger een lief kind dat door iedereen graag gezien werd. En nu ben ik fucked en niemand kan mij uitstaan. Ik wou zo veel meer. Oh well, ik heb rock-‘n-roll.”

Reatard ramt op Grown Up, Fucked Up net geen twintig liedjes door je strot in net geen dertig minuten. Grown Up, Fucked Up is een gevarieerder album dan u nu misschien denkt. “All I Got Is Rock ‘n Roll”, “Lick On My Leather” en “Sick When I See” zijn Chuck Berry op amfetamines. The Persuaders’ cover “Heart Of Chrome” is oude r&b, wederom op amfetamines — zowat de hele plaat eigenlijk. “Sat. Night Suicide” en “I Want Sex” zijn hardcorepunk uit New York begin jaren tachtig, terwijl “Get Outta Our Way” en “Eat Your Heart Out” neigen naar oipunk. In de garagestamper “Blew My Mind” hoort u huilende gitaren en de kiemen van de latere Reatard. Stuk voor stuk een kraakpandfeest in de huiskamer, maar vullertjes zijn er ook. In “Who Are You” recycleren The Reatards een akkoordenreeks die al in de jaren zeventig belegen was en doen er niets bijzonders mee. “Miss You” zijn tweeënvijftig weggegooide seconden. “She Will Always Be With Me” bleef evenmin hangen, al waren we het verzadigingspunt toen misschien al ver voorbij.

Grown Up, Fucked Up is een geweldig album van een erg getalenteerde puberpunker die de wereld nooit helemaal veroverd heeft, maar in zijn korte leven de rockmuziek wel de stamp-in-de-kloten gaf die ze nodig had. In een tijd van formats en gepolijste radiorock is het goed dat bands als The Reatards blijven opduiken. Vroeg of laat komen die weer terecht bij een tiener die gretig steelt en daarmee een fantastisch plaatje bijeen schreeuwt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 − vijf =