PIAS, 2011
Het zal wel aan mij liggen, maar ik heb altijd
opgekeken naar Tom Barman. Niet omdat ik hem zo’n fantastisch idool
vond, of omdat ik zijn levenswandel zo graag na-aapte – hij als
Antwerpenaar, man van de wereld, ik als West-Vlaming, kinkel van
het veld. Maar wel omdat Barman de definitie leek van geslaagd zijn
in het leven, van innerlijk geluk, van doen wat je wil, wanneer je
wil en in welk vak je het wil, en er telkens opnieuw mee wegkomen.
Thom Yorke
heeft dat ook. Peter Van Asbroeck minder.
Wie schetst onze verbazing toen we na luttele
luisterbeurten bemerkten dat onder het muzikaal niet zo
indrukwekkende, maar wel aardig wegmeanderende ‘Keep You Close’ een
aardedonkere ondertoon zat, alsof Barman alle duivels uit zijn lijf
wou drijven. ‘Keep You Close’ is op die manier een van de meer
coherente dEUSplaten geworden, maar is ze ook goed? Een alineaatje
of vier geduld, young padawans!
Met een drumsalvo dat je oren doet suizen,
uitgeleid door een bonte verzameling aan instrumenten geeft titel-
en openingsnummer ‘Keep You Close’ aan dat dEUS er weer een plaat
bij heeft. Bijna theatraal claimt het album zo de aandacht die het
in een gemediatiseerde wereld als de onze lang niet nodig heeft.
‘Keep You Close’ is een van de nummers die ons ertoe noopten om het
album coherent te noemen. Het is een perfecte dEUSpopsong, catchy
in al zijn gelederen, nooit braaf, maar ook niet zo stout als we de
band nog het liefst van al bezig horen. Hetzelfde geldt voor die
andere single pur sang. Ook ‘Constant Now’ is een puike single, een
pak beter dan pakweg ‘The Architect‘ en
zeker in de eerste helft van het klassement dEUSsingles, maar
uiteindelijk toch ook net iets te mooi zonder meer. A point en niet
bleu.
Ook de nasleep van de single is wat in dat bedje
ziek. Zo is ‘The End of Romance’ een deprimerende, maar weinig
meeslepende ballade van de poète maudit, en is ‘Second
Nature’ net als het volledige album en het ganse oeuvre van de band
tekstueel subliem, maar iets te middle-of-the-road. ‘Easy’ luistert
als een tegendraadse ballad met een fantastische outro, maar
tegelijk als nog maar eens een tegendraadse ballad, outro ten
spijt.
De beste nummers op ‘Keep You Close’ zitten dan ook
in de buik van het album, daar waar coherentie noch introductie,
noch uitgeleide moet meeslepen, en waar enkel inhoud de scepter
zwaait. ‘Dark Sets In’ is aanvankelijk niet minder dan een
hemelbestormend mooi, want ingetogen nederig samenspel tussen drum
en gitaar. Dat Greg Dulli een mondje
meezingt is enkel voor de aandachtige toehoorder echt opmerkbaar.
Het nummer openbaart zich als een bevlogen rocksong zonder
voorgaande, Barmans demonen kleuren het pallet gitzwart, het wordt
te donker om iets te zien. Wat volgt is ‘Twice’, andermaal
desillusie op uitgepuurde schoonheid. Zelfs wanneer het tempo de
rug recht blijft tristesse in het wiel kleven.
Maar vraag me op woensdagmorgen naar een bewijs dat
dEUS nog steeds alle lof die het krijgt verdient, en ik geef je
‘Ghost’. Het is een uptemponummer dat veel bands kunnen maken, dat
nog meer bands al gemaakt hebben, maar dat geen enkele groep brengt
zoals dEUS dat kan. Mede door de manier waarop Barman – technisch
nooit de allerbeste zanger – de juiste woorden in het gepaste
metrum giet, creëert dEUS een desolate leegte die smaakt als een
asgrauwe asbak zo lekker.
‘Keep You Close’ is misschien geen dEUS grand cru,
met iets te weinig echt tot de verbeelding sprekende nummers en
iets te weinig vier minuten lang volgehouden inspanningen, maar we
zijn andermaal blij om hem erbij te hebben en hem in de la te
kunnen schuiven wanneer schemer nacht wordt. In West-Vlaanderen,
daar aan de einder.
