Red Hot Chili Peppers :: I’m With You

Bij de eerste loopbaanonderbreking van Frusciante kreeg vervanger Dave Navarro alle pek en veren die One Hot Minute te beurt viel op zijn kap. Met nieuwe vervanger Josh Klinghoffer zal het zo’n vaart niet lopen: daarvoor zit de mot op I’m With You er veel te diep in.

Op One Hot Minute was Dave Navarro simpelweg de verkeerde man (een licht opdringerig gitaarhaantje) op de verkeerde plaats (een groep die gedesoriënteerd was door haar plotse status van million seller). Zestien jaar later ligt dat wel even anders: RHCP heeft zich afgelopen decennium ontstellend comfortabel genesteld in dat miljoenen opbrengende succes, zodat de spankracht er sinds By The Way wel af is. De funk ruimde steeds meer baan voor popmelodieën, enkele stuiptrekkingen op het dankzij de shuffle-toets best sterke Stadium Arcadium na. En eerlijk: de Peppers zijn heus niet de beste popsongschrijvers, quod erat demonstrandum.

Gelukkig graaide Frusciante kwistig uit z’n pedalen-trukendoos zodat hij de beste songs steeds van de juiste hooks voorzag en de baslijnen van Flea steevast net die juiste tong draaide. Helaas was het de laatste tijd steeds meer schrapen op de bodem van die doos — Frusciantes afboltiming is impeccable, dat wel. Want ook hij had I’m With You niet uit de gracht der middelmaat kunnen trekken waar RHCP nu helemaal in gedonderd is.

De leemte die Frusciante achterlaat, kan niet alleen door Klinghoffer opgevuld worden, daarvoor krijgt hij de ruimte niet van Flea (meer dan ooit de spil op deze plaat), en vooral Kiedis. Nooit stond Kiedis’ zang zo naar voren gemixt (nooit klonk hij bijwijlen irritanter), de gitaar nooit zo ver naar achteren. Klinghoffer speelt beheerst en ten dienste van de songs — doorgaans een goede zaak, tenzij het songmateriaal zoals hier veel te mager uitvalt. Elke hoekigheid is weg, het kraakt en schraapt nooit, het blijft allemaal angstvallig op de vlakte.

RHCP’s zwakste voorbode ooit, “The Adventures of Rain Dance Maggie”, voorspelde al weinig goeds. Van hetzelfde drammerige laken een broek zijn “Factory Of Faith”, “Ethiopia” en vooral “Annie Wants A Baby”, songs met het reliëf van een landingsbaan. Gelukkig wordt de eerste plaathelft gered door de best wel aanstekelijke pseudo-disco van opener “Monarchy Of Roses” (waarvan de openingsseconden naar die van One Hot Minute knipogen) en vooral het mooie, sterk opgebouwde “Brendan’s Death Song”, misschien wel de enige toegevoegde waarde van I’m With You.

Na de single halverwege is er beterschap: de piano wordt de studio binnengesleurd, maar slechts in het bruggetje van het aardige “Police Station” biedt die echt een meerwaarde. “Happiness Loves Company” klinkt er dan weer alleen maar kiger door. Ook nog degelijk: mogelijke single “Did I Let You Know”, waarin mariachitrompetten nochtans geforceerd een vernieuwing willen schallen die er een uur lang niet is, en “Goodbye Hooray”, vooral omdat het tot dan toe snakken is naar eender welke vlam in de pan. Ligt het tenslotte aan ons, of wou Kiedis echt een snuif van Kanye Wests My Beautiful Dark Twisted Fantasy in “Even You Brutus?” stoppen? Potsierlijk en aandoenlijk klinkt het hoe dan ook, en het is vooral tekenend voor hoe RHCP op I’m With You op de pechstrook der relevantie is beland.

De zalen zullen wel uitverkocht raken op de komende tournee, en die headliner op Werchter zullen ze volgend jaar ook wel zijn, maar op dit niveau zit waardig ouder worden er voor de Peppers niet in. Nee, dan schuiven we Blood Sugar Sex Magic en Californication nog eens in de speler. Want dit zijn geen rode pepers meer, I’m With You is paprikapoeder van een bende oude sokken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 4 =