Jenny Hval :: Viscera

In het rijtje van opvallende Noorse stemmen waar we onder meer Susanna Wallumrød en Sidsel Endresen vinden, kan ongetwijfeld ook Jenny Hval geplaatst worden. Tot voor kort opererend onder de naam Rockettothesky, waarmee ze zelfs enkele jaren geleden een Noorse grammy won, bracht ze nu net haar eerste plaat onder eigen naam uit waarbij haar stem meer dan ooit centraal staat in de klankvorming.

Omdat bij de compositie van Viscera steeds vanuit improvisatie vertrokken werd, hoeft het ook niet te verbazen dat Hval haar stem alle ruimte geeft die ze nodig heeft. De muzikale begeleiding, gebracht door Hval zelf op gitaar, orgel en zither en ondersteund door multi-instrumentalisten Håvard Volden en Kyrre Laastad, beperkt zich dan ook grotendeels tot ijle achtergrond waarop Hval haar stemcapriolen kan tentoon spreiden. Daar zitten bij momenten erg indrukwekkende momenten bij, zoals wanneer ze verschillende stemlagen op elkaar stapelt in het zacht wiegende, toepasselijk getitelde “How Gentle”, of wanneer “This Is A Thirst”, muzikaal bestaande uit weinig meer dan atmosferisch gerommel, volledig boven zichzelf uitstijgt door Hval’s dynamische stemgeluid en doorleefde uithalen.

Ondanks de eerder kale begeleiding zijn de verschillende nummers wel goed uit elkaar te houden, enerzijds omdat Hval haar stem zodanig goed beheerst dat ze er erg verschillende kanten mee uit kan, maar ook omdat de band op erg hoog niveau speelt en verschillende muzikale horizonten verkent tussen folk, jazz, avant-garde en rock in. Is opener “Engines In The City” bijvoorbeeld niet veel meer dan een klankexperiment in de stijl van landgenoten Dans Les Arbres, dan is opvolger “Blood Flight” al veel meer een echte song met hypnotiserende gitaren en beukende drums. “A Silver Fox” is dan weer een kabbelende folksong, waarbij een kerkorgel de arcadische sfeer van een duister randje voorziet, en in “Milk Of Marrow” wordt de Sigur Rós uit betere tijden opgeroepen. In “Portrait Of The Young Girl As An Artist” wordt zelfs volop gerockt, al is het met een stevige hoek af.

Zoals uit die laatste titel kan blijken is Jenny Hval een behoorlijk belezen persoon (naast zingen houdt ze zich bovendien ook bezig met het schrijven van postmoderne teksten ergens tussen songs, poëzie en proza in), en dat weerspiegelt zich ook in haar teksten. Aanvankelijk was er niet echt een uitgangspunt voor Viscera, maar hoe meer de lyrics uitgewerkt raakten, merkte Hval dat er toch een verenigende symboliek in zat, draaiend rond lichamelijke beleving bij allerlei vormen van ontwrichting. De eerste zin uit de opener toont dat al meteen goed aan: “I came to town with an electric toothbrush pressed against my clitoris”. Het idee komt nogal cerebraal over, maar de klank zelf is gelukkig toegankelijk genoeg zodat het intellectualistische niveau niet alles gaat overheersen.

Op die manier doet haar werk wel wat denken aan dat van PJ Harvey, in de eerste plaats misschien ook vanwege het kenmerkende stemgeluid, maar daarnaast is het ook een invloed die Hval zelf allerminst ontkent. Was Anna Calvi dit jaar de vrouw die door jan en alleman vergeleken werd met mevrouw Harvey, dan verdient Hval dat minstens even veel, al verkent zij veel meer het experimentele, donkere kantje van Harvey’s muziek, en niet zozeer de rechttoe rechtaan songschrijverij. De muziek op Viscera typeren rond invloeden doet de werkelijke breedte ervan echter onrecht aan, want wat hier vooral te horen valt zijn ongrijpbare muzikale vormen die niet zomaar in hokjes kunnen ondergebracht worden en die zich vooral niets aantrekken van hedendaagse hypes.

Dat “buiten de tijd” gevoel lijkt inderdaad te zijn waar Hval naar probeert te streven, maar soms zorgt dat er wel voor dat de muziek iets te veel “meandert”. Vooral in de laatste paar nummers treedt enige metaalmoeheid op, en wordt het moeilijk om er de aandacht bij te houden doordat te veel de nadruk gelegd wordt op sfeer in plaats van op de muzikale essentie, een klassiek euvel bij platen uitgebracht op Rune Gramofon.

Maar dat is uiteindelijk slechts detailkritiek, want over het geheel genomen is Viscera een bijzonder sterke plaat van een eigenzinnige artieste die absoluut meer aandacht verdient. Wie Rune Gramofon hoog aanschrijft, kan Viscera bovendien zo goed als blindelings aanschaffen, en dat geldt feitelijk voor elke avontuurlijke liefhebber van vocale muziek.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

12 + 3 =