Magnetic Fields & Zero Dimension Planes

Net zoals die dwangmatig labelende metalheads een waanzinnig vertakt boompje kunnen opzetten over de talloze subgenres die allemaal onder het genre vallen, zo heb je ook in de wereld van ambient en drone een immense diversiteit aan monotonie. Deze compilatie bewijst dat met verve.

Wie niet zo goed op de hoogte is, vindt de indelingen terug op het net, de ene nog uitgebreider dan de ander. Sinds de pioniersdagen van de vroege elektronica, Eno en een hele resem Duitsers (ze zijn er altijd bij), is de ambient niet ter plekke blijven zweven. Je hebt de traditionele aanpak, gemakshalve beter bekend als geluidsbehang, maar je hebt ook nog varianten die extreem minimalistisch zijn, flirten met de klassieke muziek, beats binnensmokkelen of expliciet de duistere kant op gaan. Het Belgische ConSouling Sounds verzamelde grotendeels onuitgegeven werk van twaalf artiesten om al een stukje van die ambientsluier op te lichten.

Het draait vaak (maar lang niet altijd) om een comfortabele geluidsomgeving, die zich nu eens als een deken over de luisteraar drapeert en dan weer kiest voor een meer serene afstandelijkheid. Daarvan is “Amsterdam 2 uhr nachts (goudbloemstraat)” een geslaagd voorbeeld. Dit is niets om romantisch met z’n tweetjes bij weg te dromen, maar om geconcentreerd uit te zitten in je eentje. Enkel dan kan je stilstaan bij de heen-en-weer-verschuivingen, de blijvende spanning tussen afstand en nabijheid. Het kan altijd nog wat abstracter, zoals “On the back of a visit card, we could read those words: why clouds collide” van Blyndhead, een soort deep ambient die je best kan omschrijven als onderaards gerommel, die enkel in de tweede helft, en zelfs dan maar heel even, een extra synthetische laag krijgt.

Een bekendere naam van bij ons is Distant Fires Burning (Gert De Meester), die op “Geomagnetic Disturbance” een ander geluid laat horen, waarbij niet de analoge synthesizers of digitale elektronica het meest bepalend zijn, maar het cleane basspel, waar de rest rond opgetrokken is. Het is bovendien een mooi voorbeeld van ambient die eerder de richting van een multi-sensorische ervaring uitgaat, met een steeds onwenniger zittend geluidspalet, waarbij de bas steeds sterker wordt overstemd door ruisende en schurende nevenklanken. Het gaat dan niet meer over intiem genot, maar over versmachting, een auditieve uitbeelding van overrompelende ervaringen en emoties die een mens kan tegenkomen.

Op die eerste drie tracks alleen al krijg je een breed gamma te horen, en het gaat nog verder dan dat: IAM speelt het spel melodischer, met een rijkere sound die naar klassiek neigt, Mirko Uhlig lijkt te experimenteren met gemuteerde kerkorgels en MoNoToNos doet iets met 2001: A Space Odyssey en THX 1138 in gedachten: het is een komen en gaan van geïsoleerde geluidsgolven en indrukken die eindeloze, klinische ruimtes oproepen. Het is een ongemakkelijkheid die verder wordt doorgetrokken in het werk van Nihilum, Tzesne en Simulacra, die zorgen voor dreigende, en soms zelfs wurgende geluidsgolven waar een mens niet bepaald een opkikker van krijgt. Het is een en al somber onheil.

Ambient is sinds het in de jaren zeventig op grote(re) schaal tot een product omgevormd werd, uitgegroeid tot een commerce op zich, maar dat het niet steeds (en eigenlijk zelden, als je deze compilatie mag beschouwen als een dwarsdoorsnede) dezelfde, aan duffe new age verwante eenheidsworst moet zijn, is hier wel duidelijk. Daarvoor alleen al is Magnetic Fields & Zero Dimension Planes een inzichtrijke ervaring. Dat het bovendien wordt aangeboden in een erg originele vormgeving (waarbij het boekje een poster is op A2-formaat) én aan een zeer voordelige prijs (5 euro), maakt het alleen maar mooier.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − zestien =