The Dilemma




Ron Howard is nooit een regisseur geweest om controverse op te
zoeken – oké, hij maakte niet bepaald veel vrienden in het Vaticaan
toen hij besloot om ‘The Da Vinci Code’ en ‘Angels & Demons’ te
verfilmen, maar zeg nu zelf: zijn mensen die nog belang hechten aan
het woord van het Vaticaan niet per definitie te oud of te
wereldvreemd om ooit een cinema binnen te stappen? Wel dan. Voor
het overige staat de regisseur bekend als een brave jongen, een
professional wiens films haast per definitie zo goed zijn
als de scripts waarop ze gebaseerd zijn. Met als gevolg een aantal
dikke stinkers (nog ‘The Grinch’ of ‘Far and Away’, iemand?) en een
paar pareltjes (‘Apollo 13’ blijft een sterk stukje
Americana en ‘Frost/Nixon’ was zowaar een uitmuntende
politieke thriller). Amerika toonde zich echter van zijn meest
humorloze, krampachtig politiek correcte kant toen de trailer voor
Howards nieuwste, ‘The Dilemma’, verscheen. In die trailer deelde
Vince Vaughn op een vergadering van autofabrikanten mee dat
electrical cars are gay”. Deze onopmerkelijke komedie
bevond zich opeens in het epicentrum van een kunstmatig opgeklopte
mediastorm, die net zo snel weer ging liggen eens de film in de
zalen kwam en iedereen inzag dat het écht de moeite niet was om er
zich druk in te maken. Maar goed, dankzij de onnozelheid van
sommigen, was Ron Howard dan toch heel even een controversiële
filmmaker. Hij kan er maar van hebben genoten.

Daarmee hebben we eigenlijk het interessantste al wel gemeld
over ‘The Dilemma’, een toondove seriocomedy waarin al de
betrokkenen, zowel voor als achter de camera, gewoon cynisch hun
geld staan te verdienen onder het motto: “Nog twintig draaidagen en
we kunnen met onze cheque naar de bank.” Vaughn en Kevin James
spelen respectievelijk Ronny en Nick, twee beste vrienden die samen
een bedrijfje hebben dat autotechnologie ontwikkelt. Ze staan op
het punt een gigantisch contract binnen te halen, wanneer Ronny
ontdekt dat Nicks vrouw Geneva (Winona Ryder) regelmatig met een
ander ligt te rollebollen. Ziedaar het dilemma uit de titel: moet
hij het zijn beste vriend vertellen of niet? Zeker aangezien de
kans reëel is dat Nick totaal zal instorten en op die manier het
autocontract verloren zal gaan. Oh ja, en Jennifer Connelly doet
ook mee als het lief van Vince Vaughn, maar zij krijgt niet veel om
handen, buiten matig bezorgd te kijken telkens Vaughn gekke dingen
begint te doen.

Eén van vele bedjes waarin ‘The Dilemma’ ziek is, is simpelweg
dat Howard en scenarist Allan Loeb hun premisse niet lang genoeg
geloofwaardig kunnen houden. De manier waarop Vaughn met zijn
probleem omgaat, ligt aanvankelijk nog wel ergens binnen de grenzen
van het menselijk gedrag: om zelf de boodschapper niet te moeten
zijn, confronteert hij Geneva en stelt hij haar voor de keus –
ofwel vertel jij het hem, ofwel doe ik het. Fair enough.
Maar dat moment passeert, en daarna moet het scenario zichzelf in
de gekste bochten wringen om te vermijden dat Vaughn gewoon het
voor de hand liggende doet en eens van man tot man met zijn beste
maat gaat praten. Na 45 minuten is ‘The Dilemma’ alleen nog maar
een dilemma omdat de makers hun verhaal langs alle kanten forceren
om dat zo te houden.

Maar het voornaamste probleem is de onzekere toon van de film.
De prent presenteert zichzelf als een komedie, maar de komische
set pieces liggen niet dik bezaaid. De voornaamste is een
gewelddadige confrontatie tussen Vince Vaughn en Channing Tatum in
een (toegegeven) geinige bijrol als Zip, de scharrel van Winona
Ryder. Voor het overige moet ‘The Dilemma’ het hebben van een paar
glimlachjes hier en daar. Het is niet dat Howard krampachtig
probeert om grappig te zijn, maar dat het niet lukt. Nee, een heel
grote portie van de film lijkt niet eens op een lach te mikken.
Maar waar mikt hij dan wél op? Op echte dramatiek dan? Tja… Ook
niet echt. ‘The Dilemma’ is een vis-noch-vlees gevalletje, niet
grappig genoeg om te werken als komedie, maar ook verstoken van
reële dramatische slagkracht. En op die manier wordt de film op
zijn best “onderhoudend” (zo’n vreselijk woord waarmee je aangeeft
dat een prent je volledig koud liet, maar dat je jezelf ook niet
effenaf hebt verveeld).

Het enige dat echt werkt in deze vreemde hybride van een film,
is de rol van Winona Ryder als ontrouwe echtgenote. Haar personage
laveert op bizarre wijze tussen totale bitch en
teleurgestelde vrouw met reden tot klagen, maar Ryder speelt het
met zoveel eerlijkheid en overtuiging dat ze er bijna mee wegkomt.
Wie weet, misschien is deze nineties diva na ‘Black Swan’
en ‘The Dilemma’ wel aan een comeback toe? Vince Vaughn en Kevin
James voeren hun gebruikelijke nummertje op als eeuwige vrienden,
en spelen dan ook in essentie dezelfde personages als in 90 procent
van hun vorige films. Het is niet dat ze dat slecht doen, maar
echt: get some new material! Jennifer Connelly is één van
de beste (om nog maar te zwijgen van mooiste) actrices uit de
Amerikaanse cinema, maar heeft al sinds ‘Little Children’ niet meer
in een goede film gezeten (en zelfs daar had ze de minst
betekenisvolle rol van alle belangrijke castleden). Hier werkt ze
ver onder haar niveau, als de typische vrouw aan de zijlijn. Waarom
ze voor zoiets nu een actrice van het kaliber Connelly nodig
hadden, is mij een raadsel. ‘t Moet zijn dat zij en Howard tien
jaar na ‘A Beautiful Mind’ nog eens samen iets wilden doen. De cast
wordt afgerond door Queen Latifah, die sporadisch irritant komt
wezen als vertegenwoordiger van de autofabrikanten. Haar slagzin
is: “I’ve got lady wood.” Ik ben niet zeker wat dat
betekent, maar het klinkt pijnlijk.

‘The Dilemma’ is een film die zelfs de ambitie mist om simpelweg
een grappige komedie te zijn. Ron Howard zal nooit een Scorsese
worden, maar doorgaans mag je ook van hem toch net iets meer
verwachten dan dit cynisch haastwerkje.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

8 + zestien =