Six Reasons To Kill :: Architects of Perfection

Dat deze Duitsers blaken van het zelfvertrouwen is wel het minste
dat kan worden gezegd. Met een albumtitel als ‘Architects of
Perfection’, schep je uiteraard torenhoge verwachtingen. De groep
is duidelijk zeker van zijn kunnen en dat is niet helemaal
onterecht. Het perfectie noemen blijft echter te pretentieus.
Helemaal niets kan ooit perfect zijn, maar dat hoeft ook niet want
dat zou betekenen dat het niet meer beter kan. Als je iets zeker
kan zeggen over Six Reasons To Kill is het wel dat ze met iedere
plaat nog een sprong vooruit nemen. Laten we dus hopen dat met dit
vierde album het plafond nog niet bereikt is en er nog ruimte
overblijft voor ontwikkeling. Want goed weg luisteren doet dit
schijfje zeker, maar er is nog steeds verbetering mogelijk om dit
helemaal ijzersterk te maken.

De solide fundering om verder te bouwen aan succes, is wel al
sterk aanwezig. Het drumgeroffel klinkt hard en de riffbasis
stevig. Daar krijgen we een hoop diverse keelklanken bovenop. Het
gaat van deathmetal grunts hoge krijsen en eenmalig
krijgen we cleane zang voorgeschoteld. Dit zijn allemaal
bouwstenen die kenmerkend zijn voor metalcore, maar Six Reasons To
Kill gaat verder dan dat. Er overheerst duidelijk een voorliefde
voor deathmetal en wat elektronische klanken hier en daar misstaan
evenmin. Deathcore is een betere term geworden voor de muziek van
de groep dan het label metalcore, dat ze meestal opgekleefd
krijgen.

Deze nieuweling is verder gezegend met een glasheldere
productie. Het geluid is allesbehalve overgepolijst en toch klinken
de afzonderlijke elementen loepzuiver. Het geeft de
professionaliteit een duw in de rug. Na een decennium meegedraaid
te hebben in de muziekscene, verdient de band het om beter te
klinken dan een gemiddelde garageboxopname.

Het enige probleem dat zich aandient bij het luisteren, is dat
de aandacht regelmatig verslapt. Het fantastische geluid en de
bruutheid kunnen de eentonigheid niet wegcijferen. Er zijn
regelmatig verfrissende ideeën binnengeslopen, maar daar wordt nog
iets te weinig mee gedaan. Zo hoor je in ‘My Poison’ dat zanger
Lars Tekolf over een warme zangstem beschikt. Spijtig genoeg wordt
daar naast deze ene uitspatting weinig mee gedaan. In opener
‘Welcome To Forever’ komt er schoorvoetend een streepje elektronica
langs. Het werkt wel degelijk, maar verdwijnt dan even snel en
plots als het binnengeslopen was. De mannen achter deze groep
hebben vertrouwen in wat ze het best kunnen, een goede brok
deathcore neerpoten, nu nog wat meer vertrouwen in hun
experimenteerdrift.

Uiteindelijk blijft dat negatieve puntje een detail. De plaat
werkt vooral verslavend en kan je een flink aantal keren op
repeat zetten voor het te veel wordt. We hebben hier te
maken met oerdegelijke Duitse kwaliteit. In het thuisland heeft er
zich reeds enthousiast een grote fanschare gevormd. In de rest van
Europa moet een kleine doorbraak ook wel te forceren zijn. Over de
grote plas ligt het waarschijnlijk allemaal wat moeilijker. Amerika
wordt vooral enthousiast van de enorm melodieuze variant van
metalcore, iets waar Six Reasons To Kill met ‘Architects of
Perfection’ niet meer bij thuishoort. Hoe dan ook zal dit veel
metalzieltjes aanspreken. Die extra steun zal de band aansporen om
bij het volgende werkstuk opnieuw wat dichter naar de perfectie toe
te schuiven.

http://www.sixreasonstokill.de/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

elf + drie =