Electric Wizard :: Black Masses

Devote stoner-doomers aanbidden al bijna twee decennia Electric Wizard. De Engelse band haalde voor Black Masses opnieuw inspiratie uit horrorfilms, satanisch occultisme en weed, veel weed.

Bij elke Electric Wizard-plaat krijg je het gevoel dat de bezwerende vocalen, donderriffs en lekker meegaande drums in een rokerige grot werden opgenomen. Om zijn obscure goden gunstig te stemmen, voorziet zanger Justin Oborn steeds de nodige hoeveelheden marihuana. Dopethrone uit 2000 had zijn titel zeker niet gestolen. Het album wordt nog steeds als een mijlpaal in het doom-metalgenre beschouwd. Het zeven jaar oudere Witchcult Today is een tweede hoogtepunt in Electric Wizards oeuvre. Op die laatste plaat kregen niet alleen de satanische riten van Dracula de volle aandacht, ook Jus Oborns vocalen.

Maar Electric Wizard blijft wel een “riff band”. Oborn en Liz Buckingham bouwen telkens een dikke wall of sound op waaraan de andere instrumenten ondergeschikt zijn. Ook de nummers op Black Masses zitten boordevol gitaarfuzz, ontzagwekkend sterke refreinen en gierende solo’s, en eindigen telkens met vlijmscherpe gitaarfeedback. In opener “Black Mass” schallen de gitaren zo luid dat de bassen van nieuwkomer Tas Danazoglou nauwelijks te onderscheiden zijn. Ook in dit nummer volgt drummer Rutter gewillig het tempo van het robuuste gitaristenkoppel.

De moordriffs van Electric Wizard wurgen je keer op keer als een boa. Toch treden de bewerkte stemmen in “Venus In Furs” en “The Nightchild” op de voorgrond. Beide nummers baden in seventies sferen en herbergen machtige solo’s, maar evengoed donderende doempreken. In “The Nightchild” jammert Oborn “under the black sun I crawl from my grave, your body I worship, your blood I crave”. Net als de illustere zanger ben je niet meer van deze wereld. De hel is nabij.

Na alle lof toch een bedenking. Soms hebben we het gevoel dat Electric Wizard iets te veel op veilig speelt. De eerste drie nummers van Black Masses liggen behoorlijk in het verlengde van Witchcult Today. Maar in het stoner-doomgenre is het moeilijk om telkens met een verrassend nieuwe sound op de proppen te komen. “Turn Off Your Mind” en “Patterns Of Evil” zijn dan ook loodzware, brommende en verslavende nummers, zoals het moet. “Scorpio Curse” (die riff! die stem!) veegt wel alle twijfels van tafel. Het topnummer klinkt als een van de zwaarste en meest intense blues ooit.

Ook de nihilistische teksten sturen je opnieuw naar Oborns weinig rooskleurige fantasiewereld waar satan en horror heersen. Wat dacht u van boodschappen als “this world is dead, this world is bled” of “when the earth finally crashes into the sun, tears of joy at last I burn”? Het gierende lawaai van “Scorpio Curse” op het einde lijkt een prelude op de genadeloos harde outro “Crypt Of Dracula”. Met de verzengende gitaarnoise wanen we ons middenin een stormachtig tafereel van William Turner.

Black Masses slorpt je vooral tijdens de eerste luisterbeurten op als een zwart gat met waanzinnig veel aantrekkingskracht. Electric Wizard heeft opnieuw een hoogst verslavende plaat op zijn conto staan. De Engelsen heersen nog steeds met ijzeren hand in de stoner-doomscene en lijken klaar om de metalscene in te palmen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negen + vijf =