Electric Wizard :: Black Masses

Rise Above Records, 2010

Bent u vertrouwd met Electric Wizard? De doom metalband waarvan
je brein bij de eerste noot begint te smelten en je halverwege een
album jezelf bijeen kan dweilen? Wel, ze hebben een nieuw album
uit. En neen: het is geen nieuwe ‘Dopethrone’, en die zullen ze ook
nooit meer maken.

Het inmiddels alweer tien jaar oude ‘Dopethrone’is één van de
grootste stoner/doom-klassiekers uit de muziekgeschiedenis. Een
pletwals die intimiderend traag voortkruipt, maar je compleet kan
verbrijzelen onder zijn ontzaglijk gewicht. Misschien wel de
ultieme ode aan de riff (geaccentueerd door de luide bas die de
riff netjes volgt) en een mijlpaal van zware muziek. Nadien heeft
Electric Wizard nooit nog geprobeerd dat hoogtepunt te overtreffen,
een intelligente keuze die zelfkennis uitstraalt. En dan haken veel
fans af, natuurlijk.

Sinds ‘Dopethrone’ is Electric Wizard meer en meer in de
richting van extreme psychedelica gegroeid. Zo ligt ‘Black Masses’
duidelijk in de lijn van voorganger ‘Witchcult Today’, en dat was
al zo’n album waardoor doompuristen de band scheef bekeken. Wees
dus maar gerust: Electric Wizard zal ook nu weer hopen snobisme
moeten ondergaan. Maar luister vooral niet naar die hokjesdenkers:
de band is gewoonweg in een andere soort genialiteit gesukkeld.

Net als zijn voorganger is ‘Black Masses’ toegankelijker. Het is
niet meer die allesvernietigende wall of sound van weleer,
al blijft het relatief gezien nog altijd bijzonder heftige muziek.
Naast de algemene massa van hun sound wordt er ook in traagheid
ingeboet: als we afsluiter ‘Crypt of Drugula’ negeren (een soort
ambient geluidslandschap) is er slechts één traag nummer te
bekennen. De rest valt allemaal onder de noemer mid-tempo. En
mid-tempo klinkt bij Dopethrone als ‘in vijfde versnelling’.

Ook staat de riff niet meer centraal. Electric Wizard is geen
band meer die zijn luisteraars wil verpletteren, en dat is
duidelijk te horen aan de sound. De groove van de band is
sterker dan ooit, waardoor die tegenwoordig eerder meeslepend dan
vernietigend overkomt. Daarbij klinkt zanger Jus Osborn beter dan
ooit, kent het album opmerkelijk veel meezingbare refreinen en
wordt er wat minder geëxperimenteerd. De muziek is veel
toegankelijker, en daarmee in principe simpeler dan ooit.

En toch heeft deze nieuwe aanpak iets heel fascinerends. Een
amusante riff zoals in ‘Black Mass’ of ‘Venus in Furs’ keert
gedurende het nummer regelmatig terug, maar langzaamaan verdwijnt
het nummer in een psychedelische kakofonie die zijn weerga niet
kent. Gierende gitaarsolo’s, de zware bas en ettelijke speciale
effecten bedelven het nummer, wat een heel opmerkelijk effect
heeft. Het is het muzikale equivalent van een optreden bekijken
door een dikke rookwolk heen.

En daardoor wordt er kritiek geuit op de productie van deze
plaat. ‘Black Masses’ klinkt bijzonder vuil, alsof je het album
eerst een keer in de tuin moet zetten om het met de tuinslang af te
spuiten, maar dat is een afgewogen effect. Het vereist een heel
precieze opbouw, en is dus allerminst aan een zwakke productie te
wijten. Het zijn slechts de gewichtsloze kreten, die elke
undergroundband die een breder publiek verzamelt, moet
ondergaan.

Want ongeacht genre of publiek zijn nummers als ‘The
Nightchild’, ‘Turn Off your Mind’ en het tragere ‘Satyr IX’ parels
die niet vergeleken dienen te worden met het oudere werk van
Electric Wizard. Is ‘Black Masses’ beter dan ‘Dopethrone’? Daar kan
ik niet op antwoorden. Is ‘Black Masses’ beter dan ‘Witchcult
Today’? Absoluut, al zullen veel fans ook bij die bewering hun
vraagtekens zetten. Maar vooral: is ‘Black Masses’ goede muziek?
Dat mogen we – indien we een veto uitroepen over de verbitterde,
oude fans – enthousiast beamen!

http://www.myspace.com/electricwizarddorset

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

tien + 5 =