Hurts :: Happiness

Wie heeft er zin in een potje melodramatische eighties synthpop? Het in de jaren ‘80 door depressie geteisterde Manchester heeft er met Hurts twee leukerds bij. Frontzanger Theo Hutchcraft en toetsenist Adam Anderson staan met Happiness klaar om een nieuw stukje nostalgie aan te snijden.

Aan succes geen gebrek. Niet alleen is Happiness een van de best verkopende debuten van het jaar, ook is de hele Europese tour zo goed als uitverkocht. Bij ons worden eveneens potten gebroken: singles “Wonderful Life” en “Better Than Love” worden vrijwel overal gedraaid, om nog maar te zwijgen van het succes van de videoclips (“Wonderful Life” werd op Youtube al meer dan tien miljoen keer bekeken). De verwachtingen bij de release van het album waren dan ook hooggespannen.

Die singles zetten de luisteraar echter op het verkeerde been. Het zijn schaarse hoogtepunten waar de rest van het album slechts zelden aan kan tippen. Je moet al houden van de stroperige Robbie Williams om het album meerdere malen uit te zitten. Zo toont opener “Silver Lining” al meteen wat drama en overacting inhouden. Te stroperige melodieën en clichématige lyrics halen de geloofwaardigheid van de song onderuit. De inmenging van een barok mannenkoor maakt het enkel bombastischer. “Blood, Tears & Gold” balanceert dan weer overdreven tussen wrok en sentiment, en “Evelyn” barst uit in zo’n meeslependheid dat het niet zou misstaan in een huilerige tienerkamer. Maar laat dat geen domper op de feestvreugde zijn: met enkele biertjes en wat vrienden zullen deze songs niet misstaan op een leuke avond karaoke.

Als melancholie een gezicht zou hebben, kwam het waarschijnlijk dicht in de buurt bij dat van Hutchcraft. Een mooie snoet, overigens: de man zou niet hebben misstaan in het soort boysband waar de jaren negentig ons mee doodpeste. Troef bij uitstek is echter zijn sexy krakende en vaak omslaande stem die in “Stay” en “The Water” even helemaal met de spierballen mag rollen. Niet toevallig zijn het twee akoestische ballades waar Take That vast jaloers op was geweest. “Devotion”, een duet met Kylie Minogue, zoekt dan weer het andere uiteinde op en gedachten aan een songfestival met schaarsgeklede, balletdansende macho’s op de achtergrond zijn niet ver weg. Niettemin zijn er ook lichtpuntjes. De grote verscheidenheid aan melodieën en de steeds wisselende bezetting zorgen voor een boeiende afwisseling. Hurts is duidelijk niet vies van die wisselende bezettingen en weet deze op onoverbodige wijze te integreren. Als voorbeeld halen we graag “Wonderfull Life” aan, waar de klarinet en de saxofoon gretig meedingen naar de perfecte climax. Verwacht wel geen virtuoze solo’s.

Het grote succes is ongetwijfeld te danken aan de uitstekende prestaties van de marketingafdeling. De opeenstapeling aan clichés is zo overweldigend dat elke nietsvermoedende luisteraar zich meteen in de jaren ‘80 waant. Zo streeft het artwork naar Corbijns meesterwerken en worden de videoclips gebruikt als verkondigers van goede smaak: nette pakken en stijlvolle vrouwen lossen vlotjes af met voor de hand liggende zwart-witbeelden. Een wereldje waar menig luisteraar zich prima in weet te vinden.

Zie het als de nieuwe Aldi-versie van Human League of Depeche Mode: goedkoop, maar genoeg voor het grote publiek. Depressieve meerwaardezoekers kunnen het beter houden bij het echte werk. Live daarentegen zal alles uitdraaien op een vet, stijlvol feestje dat zowel de hippe tiener als de nostalgische dertiger zal aanspreken. Haal je beste maatpak al maar uit de kast.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 − 1 =