Films over mensen die per toeval op een illegale manier stuiten om plotsklaps rijk te worden, zijn zeker niet nieuw (denk aan Sam Raimi’s A Simple Plan, Danny Boyles Shallow Grave of No Country for Old Men van de Coen broers). Dat soort prenten bevat altijd een geijkt aantal vaste ingrediënten en het hoeft dan ook niet te verbazen dat uitgerekend de Spaanse genreregisseur Alberto Rodríguez (La Isla Mínima, niet te verwarren met Robert Rodriguez, de man achter de El Mariachi-films) zich geroepen voelt om deze meestal uit strakke conventies opgetrokken subcategorie eens onder handen te nemen voor een nieuwe variatie.
De gevaarlijke vondst is hier eens te meer een lading drugs, meer bepaald een behoorlijke hoeveelheid cocaïne die gevonden wordt in de Zuid-Spaanse havenstad Huelva door de samenwerkende familieleden Antonio en Estrella – hij een duiker bijgenaamd ‘de tijger’ die voor de petrochemische industrie werkt, zijn zus een maritiem bioloog die tegen haar overtuigingen in, min of meer noodgedwongen hetzelfde werk doet. Zoals u wel kan raden, dwingen persoonlijke omstandigheden, internationale concurrentie – en in dit geval ook gezondheid – er de protagonisten al snel toe om over te gaan tot onorthodoxe en bepaald risicovolle beslissingen.
Aangezien we van bij de start als kijker wel al weten dat het proberen verzilveren van de toevallige meeval onvermijdelijk voor grote problemen zal zorgen, moet dit soort prent het hebben van stijl en sfeeropbouw en meestal niet van verhaallijn of script. Op dat vlak haalt Rodríguez in ieder geval het maximum uit het redelijk intimiderende decor van olietankers en industriële scheepvaart. Het 2:39-breedbeeldformaat dat hier gehanteerd wordt, is uiteraard uitstekend geschikt om de omvang en structuur van dergelijke schepen weer te geven en we zien dan ook regelmatig met extreem korte lenzen geschoten beelden die oppervlaktes nog groter doen uitschijnen dan ze al zijn. Los Tigres zet die momenten vervolgens af tegen de claustrofobie van de wereld onder water, waardoor een film ontstaat die mooi teert op verzorgde contrasten. Het probleem is wel een beetje dat eenmaal die opbouw gebruikt is om de situatie in te leiden en op te zetten, deze thriller meer geïnteresseerd raakt in het voorspelbare misdaadverhaaltje en in het getroebleerde familieportret dan in de zaken die eerder wél wisten te boeien. De afwikkeling en finale zijn dan ook aan de lauwe kant, wat jammer is na een verder veelbelovende start.
Dit onderwateravontuur is over de hele lijn arm aan actie en echte spanning, maar wel rijk aan dreiging en visuele sfeer, wat (afgezien van de zwakkere tweede helft waarin alles precies misgaat op de manier die we verwachten) net genoeg is om de zaak onderhoudend te houden en verveling te voorkomen.
