Monster Magnet :: Mastermind

Napalm Records, 2010.

Dave Wyndorf en zijn getrouwen zijn weeral terug. Ik bedoel, de
vrij geruisloze passage van het vorige album, ‘4-Way Diablo‘, is nog
maar een jaar of drie oud en het zou Dave, toch al een eindje in
zijn vijftiger jaren, vergeven zijn als hij voor een wat langere
rustpauze koos. Maar nee hoor, zijn driejarige cyclus van opnemen
en toeren gaat gewoon door.

Meer nog, een afhaker is er zelfs opnieuw bij: Phil Caivano staat
weer naast een supersolerende Ed Mundell de ene riff na de andere
af te schieten. Die riffs komen natuurlijk wel uit de koker van
Mastermind Dave zelf, maar dit album heeft duidelijk meer punch dan
het vorige – nochtans ook niet slecht – en is een pak opwindender
en smeriger dan ‘Monolithic Baby‘, dat met
‘Unbroken (Hotel Baby)’ dan wel weer voor de laatste hitsingle
tekende.

Nieuw label Napalm Records stuurde van ‘Mastermind’ ook een single
vooruit (met redelijk verbluffende clip): ‘Gods and Punks’ is het
geworden. Ik vind het zelf een afwijkende keuze voor een single,
maar het is wel één van de sterkste nummers op de plaat. Tekenend
is dat het nummer verschillende keren beluisterd moet worden
vooraleer de kracht ervan je opvalt, maar dat geldt ook voor het
geheel van ‘Mastermind’. ‘Gods and Punks’ is nogal een dramatisch
nummer met een groots refrein dat wordt aangejaagd door solide bas-
en gitaarriffs.

De bas is trouwens opvallend aanwezig in heel wat nummers. Erg
geslaagde basinterventies zijn er te horen tijdens de intro van de
titeltrack en in het eerste nummer ‘Hallucination Bomb’. Dat nummer
neemt je mee naar de gouden tijden van voor het commerciële succes
en had zo op ‘Dopes to Infinity’ gekund. Die bezwerende synths, de
loodzware riffs, het maniakale, met effecten beladen geroep van
Wyndorf: yes, yes, dit is een écht Monster Magnet-nummer,
en daar beginnen ze dus mee, hé. Een dappere maar ook moeilijke
keuze, want daardoor staat al wat volgt onverbiddelijk in de
schaduw. Dat is zeker zo tijdens de eerste luisterbeurten, maar als
je het album wat tijd geeft zie je ook in wat volgt de parels wel
blinken.

Ik denk dan bijvoorbeeld aan het ‘broertje’ van het openingsnummer:
‘When the Planes Fall From the Sky’, ook een trager zwaar
psychedelisch geval, dat ten opzichte van ‘Hallucination Bomb’ nog
wat meer groove en kracht inruilt voor bedwelmende sferen en
kosmische oneindigheid. Het album is zeker geen remake van ‘Dopes
to Infity’. Zoals de gewoonte sinds ‘Powertrip’ zijn er
verschillende up-tempo garagerockers te vinden.

Erg geslaagd is ‘Bored With Sorcery’ (volgende single?) waarin
Daves stem qua klank erg goed uit de verf komt in de strofen (maar
wel nét iets uit de maat zit). Bevreemdend, maar het refrein is een
niet te versmaden stukje mee-brul-pint-in-de lucht-stadionrock.
Opvallend trouwens hoeveel grootse, goed in het oor liggende
refreinen er op ‘Mastermind’ te vinden zijn, toch klinkt het geheel
niet te berekend of te gelikt.

De dosis noisy spacegeluiden is ten opzichte van het
recente verleden weer verhoogd, en de (bas)gitaren mikken met veel
overtuigingskracht recht op je kruis. Dwarrelde er geen ruimtestof
op de tape, dan duiken er in ‘Perish in Fire’ plotseling bongo’s
op,. Ook voorzien van een repetitieve snijdende riff is dit de
meeste openlijke belijdenis van Daves liefde voor The Stooges die
ik al gehoord heb (buiten de ‘1970’ cover dan). Op ‘The Titan Who
Cried Like a Baby’ gaan ze plotseling heel erg openlijk zitten
klooien met vintage synths en dergelijke. Dat is niet de eerste
keer, het is wel de eerste keer dat ze er een compleet gitaarloos
nummer van maken. Wat mij betreft werkt het, voor anderen zal het
een struikelblok zijn. Mét gitaar maar erg mellow is ‘Time
Machine’ en ook hier haak ik niet af, vooral door de manier waarop
Wyndorfs stem erg warm en geloofwaardig overkomt.

Het is nogal bon ton om Monster Magnet als has beens
zonder commerciële toekomst of artistieke geloofwaardigheid te
bestempelen. Je kan begrijpen waar dat vandaan komt en eerlijk,
deze schijf heeft ook wel wat minpunten – zoals een tweetal
vullertjes- maar wie ‘Mastermind’ als een flop wil afschrijven
heeft zelf weinig geloofwaardigheid. Zowel in het departement
‘onversneden rock’ als onder de paraplu van de heavy pych
vind je hier kwaliteitsspul.

De meeste nummers zijn wat lang maar wel goed gearrangeerd, goed
geproducet en voorzien van verschillende rake en catchy zanglijnen,
bas, drum of gitaarlijnen. Doe daarbovenop Mundells gierende solo’s
en Wyndorfs fetisj voor zwierige Hawkwind space synths en
je hebt een vertrouwd maar toch onverwacht succes. ‘Mastermind’ is
een veelzijdig Monster Magnet album dat gerust als een synthese van
een twintigjarige carrière beschouwd kan worden, aangeraden voor
nieuwe en oude fans dus.

http://www.monstermagnet.net/

Monster Magnet speelt op 16 november in de Effenaar in Eindhoven
(RockCity) en op 17 november in de Handelsbeurs in Gent.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien − 6 =