Monster Magnet + Black Spiders

Dave
Wyndorf trok zijn cohort psychonauten deze herfst weer op gang om
langs de Europese podia te trekken met hun 16 jaar oude ‘Dopes To
Infinity’ album. Dat was in 1995 hun derde lp en eerste doorbraak
naar een breder publiek. Wat juist de gelegenheid is om deze nog
eens van onder het stof te halen, is me ontgaan. Misschien gewoon
omdat zoveel collegae van die tijd hetzelfde doen (onder meer
Helmet met
‘Meantime’ en Therapy? met
‘Troublgum’). Wat er ook van zij, het publiek vond het in ieder
geval een goed idee, want de TRIX was uitverkocht, toch wel tegen
mijn verwachting in. Monster Magnet speelde namelijk de voorbije
zomer ook al op onze festivals en tourde vorig najaar met hun
recentste plaat, ‘Mastermind‘. Het lijkt er
dus sterk op dat nonkel Dave terug aan populariteit aan het winnen
is. En dit optreden zal die curve zeker geen draai naar onder
bezorgd hebben.

Vooraleer Monster Magnet ons mee zou nemen op een luide
psychedelische trip mochten de Engelse Black
Spiders
de zaal opwarmen. Met drie gitaren en veel
bravoure poogden ze niet alleen om ons op te warmen voor de
hoofdact maar deden ze serieus moeite fans bij te winnen. Niet
zonder succes. De hardrocksongs van deze gasten zijn van een
tijdloze robuustheid. Tragere momenten met bluesy en psychedelische
klanken wisselden af met van testosteron briesende knallers. Naast
de drie gitaren viel ook de stem van de zanger op. Die was om te
beginnen toonvaster dan je misschien zou verwachten van zo’n zootje
baardige hooligans maar deed vooral ook erg vaak denken aan
typische jaren ’70 en ’80 hardrockzang met hoge falsetto-uithalen.
Black Spiders bracht zeker een geslaagd optreden en met 45 minuten
lang genoeg om de zaal ook werkelijk voor te bereiden op wat nog
zou komen.

Eens de vloeistofdia’s voldoende opgewarmd, betrad Monster
Magnet
het podium om de set te beginnen met de
desoriënterende trip ‘Vertigo’, het laatste nummer van ‘Dopes…’.
Het volledige album ging dan wel aan bod komen maar niet in
dezelfde volgorde als op plaat. Eens iedereen zo’n beetje van zijn
verbazing bekomen was, trapte de band direct het gaspedaal op de
plank voor het snelste nummer van de plaat. ‘I Control, I Fly’ werd
een beetje rommelig gespeeld en vergrootte nog de twijfel. Die werd
echter vakkundig weggeveegd met zware psychedelische versies van
‘Look to Your Orb For The Warning’ en het titelnummer dat al
redelijk enthousiast werd meegezongen in de zaal.

In het aanvangsgedeelte van de set zocht de band nauwelijks contact
met het publiek, Dave Wyndorf keerde ons zelfs meermaals zijn
(brede) rug toe om aan zijn geluidseffecten te prutsen. De band
straalde echter wel vertrouwen uit en Dave Wyndorf blijkt ondanks
zijn duidelijk verslechterde fysiek echt goed bij stem te zijn.
Zowel het meer geschreeuwde als de gezongen passages gingen hem
goed af. Meer zelfs, hij slaagt er nog steeds in om heel zijn
(ontnuchterde) ziel in de metafysische psych-poezie te leggen die
zo typisch is voor zijn ouder werk. Dat staat bovendien bol van de
meezingbare pareltjes die naarmate de avond vorderde ook door het
publiek met steeds meer overtuiging opgepikt werden. “I talk to
planets baby”, de mantra uit ‘Ego, The Liviing Planet’ is een
perfect voorbeeld. Deze uitbarsting van luide psychedelica sloot in
feite het eerste deel van de set af.

Achtereenvolgens kregen we nog ‘Blow ’em off’ en ‘Dead Christmas’.
Beide rustige, semi-ballades kregen veel bijval van het publiek en
Wyndorf leek oprecht overdonderd door het enthousiaste applaus. Het
was dan ook een magisch moment middenin deze decibelorkaan. Een
geslaagde ingreep in de originele tracklist. Het laatste restje
terughoudendheid van het publiek smolt erdoor weg en dat was
zodoende op temperatuur voor een afwisselend bezwerend en
stormachtig ‘Third Alernative’. Na het instrumentale ‘Theme From
Masterburner’ sloot een magistraal ‘King Of Mars’ de debatten voor
de koffiepauze. Of wat een psychedelische hardrockband ook tot zich
neemt terwijl wij in de zaal van “we want more” staan te
doen.

Naturlijk was er nog meer, we hadden immers nog een paar hits
tegoed. Ten eerste, ‘Negasonic Teenage Warhead’, het enig
overgebleven nummer van ‘Dopes To Infinity’. Nadien kregen we nog
‘Hallucination Bomb’, de sterke openingstrack van Mastermind. De
grande finale bestond uit – voorspelbaar maar daarom niet minder
leuk – ‘Powertrip’ en ‘Spacelord (Mother Fucker)’ van hun
succelvolste album ‘Powertrip’. Ondertussen was Dave Wynorf al lang
terug in een volksmennende (lichtjes obese) Bullgod
getransformeerd en zeker de voorste rijen aten gulzig uit zijn
hoeven. Ondanks het uitbundige meeroepen van “I’m never gonna work,
another day in my life” zullen er toch veel met hoofdpijn en kleine
oogjes op het werk verschenen zijn ‘s anderendaags.

Relevant is Monster Magnet in feite nooit geweest, daarvoor maakten
ze al de foute muziek van in het begin. Dat heeft Dave Wyndorf en
de zijnen echter nooit tegengehouden om door te doen en onderweg af
en toe zelfs bij een groter publiek te scoren. Deze nostalgietrip
zal hen zeker ook een leuke stuiver opbrengen en hen terug onder de
aandacht brengen van een groep afgedwaalde fans. Maar ik hoop wel
dat dit niet de weg is die de band nu moet bewandelen om overeind
te blijven. ‘Mastermind’ was een goed album en live is de band erg
vitaal, hopelijk doen ze daar nog wat meer mee dan enkel teren op
oude successen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × vier =