Monster Magnet :: Mastermind

Uit het titelnummer "Powertrip" van 1998: "I’m never gonna work another day in my life / The gods told me to relax / They said I’m gonna be fixed up right / I’m never gonna work another day in my life / I’m way too busy powertripping / But I’m gonna shed you some light". Als u op een onbewaakt moment in Gent en omstreken deze kreet hoort opwellen: Yep, that’s us. Beminde gelovigen van de Monster Magnet-kerk, ladies’ man Dave Wyndorf en zijn spacerockende rakkers zijn terug met Mastermind.

Het is een overtuiging als een ander: wanneer wij, na een leven vol losgeslagen liederlijkheid bij de hellepoorten aankomen, dan worden we gegarandeerd opgewacht door een Dave Wyndorf-lookalike, die ons grijnzend en met een weids gebaar de weg naar de receptiezaal zal wijzen. De hapjes worden er door Benny XVI uit Rome en Godfried uit Mechelen opgediend, good old André Léonard staat hups shakend en cocktails mixend achter de bar en Roger uit Brugge doet in het achterkeukentje de afwas. Om maar te duiden welke uitstraling onze favoriete Dave — niet vergeten dat hij en zijn band aan de wieg van de stonerrock schudden — wel niet heeft.

Wel was het nog even schrikken: vier jaar geleden was er al een ongelukje met een overdosis medicatie en nu is het schriele ventje Wyndorf verontrustend zwaarlijvig geworden en lijkt het of de man een gigantische Big Mac-verslaving met zich meetorst. Doch, nu ter zake.

Het zit meteen snor met de beginnummers: het beste uit de Black Sabbath-catalogus wordt in "Hallucination Bomb" opgediept en de refreinen van "Dig That Hole" en het als een granaat inslaande "Bored With Scorcery" zijn ingesmeerd met meebrulfactor 10. Het fulminerende Monster Magnet-logo op de hoes wordt dus alle eer aangedaan. "Gods And Punks" is subliem opgebouwd en komt — we hopen dat we dat van u ook kunnen zeggen — twee keer in vijf minuten tot een hoogtepunt.

"Perish In Fire" en "100 Million Miles" staan hun mannetje als benen-wijd-open-en-kruis-vooruit-songs en de bedwelmende nummers "The Titan Who Cried Like A Baby" en "Time Machine" zijn bezwerend als een zwarte mis waarbij — Monster Magnet kennende — na afloop geen misdienaartjes worden bepoteld, maar simpelweg maagden met een melkwitte huid worden geofferd.

Na Powertrip overhandigde Monster Magnet de wereld nog wel goede albums, maar het fantastische was er wat af. De band lijkt met het verstrijken der jaren de LSD te hebben afgezworen en zijn sound is minder spaced out geworden maar Magnetmeister Wyndorf is nog steeds vocaal in goeden doen en heel wat nummers worden naar aloude gewoonte met onheilspellende keyboards, logge bassen, voortjakkerende drums en begeesterende gitaarsolo’s opgesmukt. Jammer dat de titel "When The Planes Fall From The Sky" — het neigt nochtans naar old school Magnet — net iets meer geslaagd is dan de uitvoering van de song zelf en dat het album op het eind wat weifelend overkomt en niet meer het volle pond durft te geven.

De verhoopte retour en forme is uitgebleven: Mastermind is een meer dan behoorlijke plaat met sporadisch een kleine inzinking. Ach, de uiteindelijke boodschap luidt: spliff in de mondhoek en rock on, spacelord motherfuckers!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien + twee =