Een sludgeband wiens nummers refereren aan Pixies en Sonic Youth? Jawohl! Trek je oren open, gun Spiral Shadow wat tijd en besef dan dat Kylesa veel kans maakt om de metalrevelatie van het jaar te worden.
Men hoeft geen moleculair bioloog te zijn om te weten dat "sludge" iets als "slik", "slijk" of "drab" betekent. Maar leg een leek eens uit hoe de momenteel boomende sludge metal klinkt. In tegenstelling tot andere metalsubgenres waren slugdebands nooit eenheidsworst. Eyehategod en Acid Bath voldoen nog het best aan omschrijvingen als "traag en zwaar" of "een agressieve mix van stoner metal en hardcore punk", maar op hun gemeenschappelijke afkomst na (de zuidelijke VS-staat Georgia) hebben Mastodon, Baroness en Kylesa niet zo gek veel gemeen. Bij Kylesa vormt vooral psychedelisch getinte metal de hoofdmoot. Qua werkethos sluit het kwintet dan weer naadloos aan bij hardcore punk. Kylesa houdt van hard labeur en een DIY-mentaliteit.
Spiral Shadow verschijnt amper een jaar na Static Tensions, waarin Kylesa psychelische effecten, hardcore punk, postmetal en alternatieve rock kanaliseerde naar een nieuw soort heavy rock. Het jaar 2009 stond in metalmilieus vooral voor Mastodons Crack The Skye en Baroness’ Blue Record. Kylesa bleef dus een beetje in de schaduw van twee sludgegrootheden. Reden te meer om met een ander verhaal te komen?
Dat Kylesa niet vies is van psychedelische uitspattingen wisten we al, maar het artwork van Baroness’ John Baizley en de albumtitel ogen bijzonder proggy. Tijdens het eerste kwartier van Spiral Shadow worden we nog ondergedompeld in traditionele Kylesasferen. De melodieuze psychriffs, voorzien van duizenden effecten, stijgen je meteen naar het hoofd terwijl de vuile dubbelzang van het gitaristenkoppel (Philip Cope en Laura Pleasants) en het tribale drumgeweld van Carl McGinley en Tyler Newberry opzwepend werken. Het is alsof Sonic Youth en The Melvins voorzien zijn van extra tamtams en achter hun muzikale overblijfselen zware schoorsteenrook en weeddampen opstijgen.
Vanaf "Distance Closing In" wordt het nog boeiender. Zweverig gitaarspel en introverte vocalen worden harmonieus afgewisseld met doom metal tot sneller gitaargeschut uitbreekt. Opvallend hoe Pleasants’ transcendentale vocalen in contrast staan met de laaggestemde gitaren. In "Don’t Look Back" dwaalt Kylesa nog verder weg van zijn sludgeroots. De catchy hook doet zowaar denken aan Pixies’ "Where Is My Mind". De genrerollen lijken omgedraaid. Kylesa verwijst niet langer subtiel naar melodieuze rock, maar kiest voluit het pad van de sludgy (punk)rock. De opzwepende drums en het psychedelische geweld doen Kylesa’s muzikale oorsprong echter niet vergeten.
Een andere nieuwigheid is het schizofrene stemgebruik. Het duo schreeuwt erop los maar durft ook cleane vocalen te gebruiken. Natuurtalenten zijn het niet, maar toch past Copes timide stemgebruik in het opvallend optimistische "Dust". Het titelnummer is een sterk staaltje schizofrenie. Instrumentaal refereert het nummer zowel aan alternatieve rock (check de melodieuze hook) als Eyehategod (aanbid de meedogenloos harde riffs). Vocaal gezien horen we Pleasants opnieuw schipperen tussen ruwe kracht en milde schoonheid.
In "Drop Out" klinken Cope en Pleasants’ screams opnieuw kwaadaardig. De drummers drijven het tempo op en klinken bij momenten hypnotiserend en zelfs misleidend. Wanneer je denkt dat ze het nummer finaal uitleiden, volgt nog een laatste gevecht tussen de vocalen en gitaren van Cope en Pleasants. "To Forget" ten slotte is spacey postmetal maar behoeft weinig commentaar.
Voor je aan Spiral Shadow veel woorden vuil maakt, wacht je best tot je geen rondjes meer draait. Na hard labeur heeft Kylesa een verslavende pil gemaakt met trippy gitaareffecten, tribale drums en doordachte stemwisselingen als hoofdingrediënten. We raden je ten stelligste aan om de bijsluiter vooraf nog eens goed door te nemen.
