De Kerk van Ra is een totaalproject. Of het nu gaat om de performances van Amenra, de visuals, de kledinglijn of de zijprojecten (naast Kingdom ook ambientproject Syndrome), achter elk medium schuilt dezelfde mysterieuze symboliek. Hemeltraan haalt de gevoelige mens in de luisteraar naar boven en confronteert hem of haar met de broosheid van het bestaan, maar bovenal geeft het album Kingdom een eigen gelaat.
Wie geen krimp geeft tijdens het luisteren naar Amenra, is er aan voor de moeite. Kingdom bestaat namelijk uit Mathieu Vandekerckhove en Colin H. Van Eeckhout van Amenra en Tim Bryon van The Black Heart Rebellion en baadt in dezelfde gitzwarte sfeer. Hoewel de drie stichtende Amenra-leden Kingdom aanwendden om met een schone lei te kunnen beginnen, lag de sound op het debuut van twee jaar geleden grotendeels in het verlengde van Amenra. De laaggestemde gitaren en donderende drums deden vooral aan het recente materiaal van Amenra denken. Maar Kingdom werd toch geen muzikale kloon: de cleane vocalen van Van Eeckhout kwamen meer op de voorgrond en hier en daar nam de gitaar gas terug.
Wie het vooruitgeschoven nummer "Ruina. Where Men Go To Die" reeds oppikte, hoorde dat Kingdom op muzikaal vlak geëvolueerd was. In vergelijking met de "gewone" Amenra pakt Kingdom het meer minimalistisch aan. Dat is ook de verdienste van producer Billy Anderson (Melvins, Neurosis, Sleep, Swans). Elke gitaartokkel, basdrum- of snareslag in het nummer dwarrelt als een broos veertje naar beneden tot een vuur van scherpe gitaarakkoorden en brommende bassen wordt aangewakkerd, alsof we langzaamaan cremeren tot een hoopje as. Kingdom brengt dan de luisteraar naar zijn eindbestemming. Hoe dat universum eruit ziet, laten we aan uw verbeelding over. Aangezien ook Kingdom in zijn eigen wereld vertoeft, is heel Hemeltraan een samenhangend geheel. De zweverige ambientpassages vormen hiervoor de perfecte overgangen. "Altema", waarin Van Eeckhouts etherische vocalen voorbij zweven, en "A Quiet" begeleiden de luisteraar geleidelijk van de hemel in de hel.
De minimalistische aanpak rendeert ook wanneer doompaden worden bewandeld. Het ongemeen harde "The Rivers Rage" contrasteert schreeuwerige met cleane helende stemmen. In een sacraal aandoend stuk lijkt het of een priesterkoor Van Eeckhouts o Lord, have mercy and show compassion echoët. De repetitieve doom maakt de muzikale offerande compleet. Het is even slikken. De lichte drones, ambient en drums in afsluiter "Elude" zitten op dezelfde toon als "The Rivers Rage". Ook dit nummer barst van de emoties, alsof een woeste vulkaan enkel pijngevoelens uitspuwt.
Of het nu doom, ambient of postrock is, de muziek van Kingdom komt recht uit het hart en straalt iets universeels uit. Kingdom overstijgt hiermee het muzikale hokjesdenken. De sfeerschepping is het ultieme doel. Hoewel Hemeltraan net als zijn voorganger snel afgelopen is, mist het album zijn impact niet. Naast grote broer Amenra vindt ook Kingdom inspiratie in de hel en de verdoemenis op aarde. Wie zich in een of andere benarde situatie bevindt, kan mogelijk heil vinden in Kingdom. Music is my religion, zei Jimi Hendrix ooit. De Kerk van Ra lijkt wel een religie op zich.
