The Roots :: How I Got Over

In 2008 liet het hiphopcollectief zonder gelijke The Roots weten dat hij met zijn achtste en donkerste plaat, Rising Down, een hoofdstuk afsloot. De band zou geen nieuwe albums opnemen, maar evenmin ontbonden worden. In 2009 werd The Roots immers de vaste begeleidingsband van Jimmy Fallon voor diens Late Night With Jimmy Fallon.

Ondanks een druk schema (de groep werkt ook samen met soulzanger Jimmy Legend aan diens nog te verschijnen album The Wake Up Sessions) sloeg de band toch aan het schrijven van nieuwe nummers en liet drummer/stichtend lid ?uestlove via een tweet weten dat er in 2010 een nieuw album zou verschijnen: How I Got Over. Zoals steeds betreft het hier geen gratuite titel maar een duidelijke referentie naar een bekend werk, theorie of uitspraak enerzijds (in dit geval een gospelsong van Rev. W. Herbert Brewster) en naar de politieke en maatschappelijke realiteit anderzijds.

Na de donkere en grimmige albums Game Theory (2006) en Rising Down (2008) die symbolisch waren voor de Bush-jaren, laat ook The Roots in dit Obama-tijdperk opnieuw een luchtiger geluid horen zoals “A Peace Of Light” (met medewerking van Dirty Projectors) duidelijk maakt. Toch is lang niet alles peis en vree op deze nieuwe plaat en valt er nog genoeg recht te trekken om enkele scherpzinnige analyses annex metaforische litanieën van meester-MC Black Thought te rechtvaardigen. Net als op het vorige album zijn overigens ook gast-MC’s als P.O.R.N., Dice Raw en Truck North van de partij, al zijn hun bijdragen niet de meest opmerkelijke.

Daar steken naast de vermelde Dirty Projectors immers Joanna Newsom en Monsters Of Folk (Jim James) een stokje voor. De inbreng van deze indiehelden moet echter niet overschat worden, Dirty Projectors springen bij op het eerste nummer/intro, maar trekken het nummer allesbehalve naar zich toe, terwijl Joanna Newsom niet meer dan een sample aanlevert in “Right On” (“The Book Of Right-On”) en Jim James’ falset een lichte soultoets verleent aan het sowieso op soul gerichte “Dear God 2.0”. Dat laatste is een uitstekend nummer, maar het moet wel de duimen leggen voor het meer up-tempo “The Fire” waar John Legends krachtige soulstem net niet met het nummer aan de haal gaat.

Diezelfde Legend komt een tweede maal terug in “Doin’ It”, zij het ditmaal als sample, dat zich samen het krols funkende “The Fire” als de meeste gebalde en strijdvaardige song toont op het album. Verrassender en zonder twijfel het hoogtepunt van de plaat is echter de eveneens soulvolle titeltrack waar Black Thought en Dice Raw niet alleen hun raptalenten bewijzen, maar ook enkele bijzonder geïnspireerde zanglijnen neerzetten. Het vormt de aanzet voor het hoopvol klinkende tweede deel van de plaat dat naast de old school hiphop hommages “Web 20/20” en “Hustla” ook het warme “The Day” en het ingenieus opgebouwde “Right On” omvat.

In het bijzonder de manier waarop Newsoms sample in het nummer verwerkt wordt, mag aangestipt worden als toonbeeld van het muzikale vakmanschap van The Roots en ?uestlove in het bijzonder. Is een live-band binnen een hiphopcontext al uitzonderlijk te noemen, dan mag het vakmanschap van de band uniek heten. Haast achteloos worden de tracks ingespeeld waarbij moeiteloos soul, blues en rock geïncorporeerd worden naargelang de song in kwestie. Leg het ingetogen “Walk Alone” naast de blues/soul-ballad “Now Or Never” of het funky “Right On” en besef dat de band net zo goed bij gratie van ?uestlove en kompanen bestaat als van Black Thought.

How I Got Over is een relatief korte plaat naar The Roots-normen (42 minuten) waarbij de toonaard ditmaal niet een album lang volgehouden wordt. In tegenstelling tot de eerdere platen lijkt de band met How I Got Over het dubbele gevoel bij het Obama-tijdperk te willen verwoorden. De — ietwat simplistisch gesteld — meer hoopvolle tweede helft contrasteert met het donker(der)e eerste deel dat zich duidelijk nog van het juk van het verleden dient te ontdoen. Het maakt van How I Got Over een twijfelaar genre The Tipping Point: een prachtplaat op zich, maar het maakt zijn belofte niet altijd waar, een beetje zoals het beleid van Obama met andere woorden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 + 16 =