Placebo :: Covers

Placebo brengt zijn coversplaat opnieuw uit. Excuus: EMI brengt de coversplaat van Placebo opnieuw uit. Wie de bonus-cd van Sleeping With Ghosts uit 2003 gemist heeft, krijgt nu een herkansing.

In Serieuze Rockmiddens wordt geregeld neergekeken op bands als Placebo en Muse, twee exponenten van de jaren negentig die in de naughties uitgroeiden tot headliners. Of dat neerkijken terecht is of niet, daar oordeelt u zelf maar over. En zelfs al vindt u van wel, dan nog heeft iedereen recht op zijn guilty pleasures.

En Sleeping With Ghosts was zo’n pleasure. De plaat was al een jaar uit toen we ergens in het voorjaar van 2004 stoemelings met Placebo’s vierde in contact kwamen. Voorheen was Placebo een gezelschap dat bestond, zij het op de achtergrond. Leuke singles op de radio, af en toe een passage op een festival: dat volstond.

Sleeping With Ghosts wist echter om een of andere reden een gevoelige snaar te raken. Was het dat concert op Werchter dat net iets beter was dan verwacht, of gewoon omdat de plaat die zomer op cruciale momenten telkens op de achtergrond bleek op te staan? Of — oh gruwel der Serieuze Rockmensen — "This Picture" dat de juiste song op het juiste moment bleek?

Wat er ook van zij: Sleeping With Ghosts was een fijne plaat, maar met een vreemd aanhangsel in zijn kielzog. Covers heette dat ding en het was als bonus bij de plaat gevoegd en telde tien songs die — wat een verrassing — covers waren van de meest uiteenlopende artiesten.

Een volwaardige Placeboplaat kan dit schijfje, dat nu als reguliere plaat in de winkel ligt, dus allerminst genoemd worden. Op "Running Up That Hill" na, zijn dit allemaal b-kantjes en bonustracks die, wegens uitverkocht, samengepleurd werden tot een gigantische bonus-cd die nu op zijn beurt al jaren niet meer te krijgen is en dus opnieuw in de handel belandt. Al kan het natuurlijk net zo goed zijn dat platenfirma EMI nog een cent wil verdienen aan Placebo, nu de band naar Pias vertrokken is en dat deze release gewoon een snel kassamoment is voor het label, net zoals de box met de back catalogue van de band vorig jaar.

Want, laten we wel wezen, een muzikale hoogvlieger is Covers niet. Geen enkel nummer kan tegen het origineel op. Behalve "Daddy Cool" misschien, waarvan deze versie zich tot het ultieme guilty pleasure heeft weten te ontpoppen. Maar wat is één moment van glorie in een poel van verveling? De versie van "Running Up That Hill" doet beseffen dat Kate Bush nog zo slecht niet is en de covers van "Where Is My Mind" en "Bigmouth Strikes Again" vallen simpelweg onder het label heiligschennis te catalogeren. "Johnny And Mary" kan er mee door, maar gezien het origineel is dat nu ook niet bepaald een verdienste. Neen, dan liever de cover van Bowies "Five Years", een song waarvoor we vooralsnog op YouTube aangewezen zijn..

Niet veel soeps, zo luidt de conclusie over Covers, een plaat die er eigenlijk geen is, en dat bovendien al zeven jaar lang. Voer voor verzamelaars, diehardfans en andere liefhebbers.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien − zeven =